Bhoo thatha's Blogspot

Search my older Blog

Thursday, December 23, 2010

matham --manusmruthi

மனுஸ்ம்ருதி''நூலின் ஐயப்பாடு பற்றி  அடியேன் கண்ணோட்டத்தில் 
                                               P R E L U D E 
 Before india got independence, many people from Britain used to come to India. They used to write books on the culture, and the way of living in India. One person came to Andhra Pradesh, and started observing how people live. He went to a lake and started observing one person. That person was a washerman. He had so many clothes which he brought from people in the village. He put all the clothes in hot water for some time. Then, he started hitting the rock with the clothes to clean the clothes. Initially, he hit with right hand, then with left hand. After hitting for some time, he put that cloth, in a bucket, and took another clothe, and did the same thing. He did that for few hours, and left. That british man observed all this and started writing book.

People in andhra pradesh are big fools. They don't have even common sense. They are trying to brake a big rock by clothes. They were thinking that, they could brake a rock by clothes. They are using hot water with clothes, so that they could brake the rock easily. And for few hours they tried to brake with both the hands. They could not break, and finally gave up. Next day, they came again and tried the same thing. How foolish are they? 

Any body who knows little bit about washing clothes in India can understand that, the above writing is the foolish writing. But, for those who do not know, it may appear as correct, eventhough it is completely wrong. If we want to understand about someone, instead of directly observing someone, and commenting on that, we should directly go to that person and ask his/her reasons for doing that. Then only one can understand properly. Otherwise, we get only wrong information. Same thing applies in the case of scriptures also. From any verse in the scriptures, we can give hundreds of meanings. And foolish people takes only one meaning which they like, and starts criticizing the scriptures.

To understand any verse in any scripture, one must understand the author's intent, NOT one's own interpretation. 90% of the present spiritual books does not consider the author's intent in any of the scriptures, and because of that people are losing the belief in the scriptures. Everybody criticizes manusmruthi because it gives more authority to brahmins. But, those whoever criticizes do not know the definition of brahmin. Many scriptures including Bhagavadgita, and Bhagavatham clearly says that brahmin is not a right which one gets by birth. By birth everybody is a sudra. One must get so many qualities to become a brahmin. Scriptures also mention that, in kaliyuga, everybody is a sudra. So, in this age, no body gets the authority mentioned by Manusmruthi.

Without understanding the author's intent of the scriptures, one should not criticize any of the scriptures.
ஸ்ருதி – நிலையானது. ஸ்மிருதி – காலத்துக்கேற்ப மாறுவது. ஸ்ருதி – அடிப்படை ஆன்மீக தத்துவங்களையும், ஸ்மிருதி – அந்த தத்துவங்களையொட்டி காலத்துக்கேற்ப ஏற்படுத்தப்படும் விதிகளையும் விளக்குகிறது. இன்று இந்தக்காலத்துக்கான ஸ்மிருதி என்று எதுவும் இல்லை. ஸ்ருதியாக வேதங்கள், உபநிஷத்துகள் இருக்கின்றன
இன்றுள்ள சாதிய முறைக்கும், இத்தனை ஆண்டு காலம் நிகழ்ந்த தீண்டாமைக் கொடுமைகளுக்கும் மனு ஸ்மிருதியே காரணம் என்ற ஒரு கருத்து அனைவரது (இந்துக்கள், பிராமணர்கள் உட்பட) ஆழமாக விதைக்கப்பட்டு விட்டது.
பிராமண துவேஷம் எங்கெல்லாம் நடக்கிறதோ (தமிழகத்தில் மட்டுமல்ல, எல்லா இடங்களிலும்) அங்கெல்லாம் மேற்கோள் காட்டப்படுவது ‘ மனு ஸ்மிருதி’ எனப்படும் மனுவின் நீதி நூல். இது நீதி நூல் என்பதையே பலரும் அறிந்திருக்க வாய்ப்பில்லை. 


YYEYகள் உருவாக்கப்பட்டுள்ளன. இப்போது அனைவராலும்
 தூற்றப்படும் மனு ஸ்மிருதி கிருதா
 யுகத்திற்க்கானது. இதை கலி யுகத்தில்
 பயன்படுத்தியது நம் முன்னோர்கள் செய்த
 முதல் தவறு. ஆயினும், மனு ஸ்

மிருதியில் எவ்வித பிழையும் இல்லை, அதை உறுதி செய்யவே இந்தக் கட்டுரை.
முதலில் மனு ஸ்மிருதியில் குறிப்பிடப்பட்டுள்ள வர்ணாசிரம முறைகள்
 அதன் ஒரு மிகச் சிறிய பகுதி என்பதை அனைவரும் உணர வேண்டும்
. கல்வி, வாழ்க்கை முறை, பக்தி, குற்றங்கள், தண்டனைகள், போர் முறை
, திருமணம், சாட்சி சொல்லும் முறை, ஒற்றர்கள் என பல சமுதாய
, அரசியல் விஷயங்களும் மனு ஸ்மிருதியில் விவாதிக்கப்பட்டுள்ளன.
 ஆயிரக்கணக்கான ஆண்டுகளுக்கு முன்னரே இப்படி அனைத்து
 விஷயங்களையும் விவாதிக்கும் ஒரு நீதி நூல் உருவாக்கப்பட்டது
 ஆச்சர்யமே!
மனு ஸ்மிருதி மனிதர்களை வர்ண முறை வர்ண முயில் நான்காகவும், ஆசிரம முறையில் நான்காகவும் பிரிக்கிறது.
றையில் , பிராமணர்
க்ஷத்ரியர், வைசியர், சூத்திரர் என அவரவர் செய்யும் தொழிலின் அடிப்படையிலும், ஆசிரம முறையில் சிறுவர் (வயது < 8), பிரமச்சாரி (8-16), சம்சாரி (16-48) மற்றும் சந்நியாசி (>48) எனவும் பிரிக்கிறது. ஒவ்வொரு வகுப்பினருக்கும் கடமைகளையும், வாழ்க்கைமுறைகளையும் விளக்கமாக எடுத்துரைக்கிறது மனு தர்மம். இவை அனைத்தும் மக்கள் வாழ்க்கையை நெறிப்படுத்த உருவாக்கப் பட்டனவே அன்றி, பாழ்படுத்த அல்ல.
பிராமணர்கள் வேதம் ஒதுவதற்கும், பக்தி மார்க்கத்தைப் பரப்புவதற்கும், க்ஷத்ரியர்கள் ஆட்சி செய்து நீதி வழங்கவும், வைசியர்கள் நியாயமான வியாபாரம் செய்யவும், சூத்திரர்கள் உடல் உழைப்பு தேவைப்படும் வேலைகளை செய்வதற்கும் பணிக்கப்பட்டனர். இதில் பிராமண துவேஷர்களின் வாதம் யாதெனில், மனு ஸ்மிருதியில் பிராமணர்களுக்கு உயரிய இடம் கொடுக்கப்பட்டிருக்கிறது, மனு ஸ்மிருதி என்ன சொல்கிறது?
‘க்ஷத்ரியனை விட உயர்ந்தவன் இல்லை. ஆகையால் ராஜசூயம்
 நடக்கும்போது, பிராமணன் க்ஷத்ரியனை விட தாழ்வான இடத்திலேதான்
 அமர வேண்டும்’ – இது சதபத புராணம் கூறுவது. ‘சந்திரன், வாயு, அக்னி,
 சூரியன், இந்திரன், குபேரன், வருணன், யமன் ஆகிய எட்டு உலக
 நாயகர்களின் அம்சங்களைக் கொண்டவன் அரசன். ஆகையால் அவனுக்கு
 அசுத்தம் கிடையாது’ என்றும் சொல்கிறது. பிராமணன் அரசனாக முடியாது
 என்றும் கூறுகிறது மனு தர்மம். இதிலிருந்து, க்ஷத்ரியர்களே
 உயர்வானவர்களாக சொல்லப்பட்டுள்ளனர் என்பது தெளிவாகிறது.
மற்றொரு குற்றச்சாட்டு, பிராமணர்களுக்கு பல சலுகைகள் அளிக்கப்பட்டுள்ளன என்பது. உதாரணமாக பிராமணனுக்கு வரி விலக்கு 
என்பது. இதை மனு தர்மம் யாருக்கு அளிக்கிறது? நன்கு கற்றறிந்து, வேதம்
 ஓதி, இரந்து உண்ணும் பிராமணனுக்கே இச்சலுகை. பிராமணனாகப் பிறந்து
, வேறு தொழில் ஒருவன் செய்வானாயின் அவனுக்கு எவ்வித சலுகையும்
 வழங்கவில்லை மனு தர்மம். மாறாக, வன்மையாகக் கண்டிக்கிறது.
எவ்வளவு வசதியாக இருந்தாலும், ஜாதியைப் பொறுத்து சலுகை 
வழங்கும் இன்றைய சட்டங்களைப் போற்றுவோருக்கு, மனு ஸ்மிருதி 
தவறாகத்தான் தெரியும்.
மனு ஸ்மிருதி பிராமணர்களுக்கு மரண தண்டனையிலிருந்து விலக்கு
 அளிக்கிறது என்றால் வேதங்களை கற்றுணர்ந்து, தனக்கு வகுத்த
 முறைப்படி வாழும் எந்த பிராமணனும் மரண தண்டனை அளிக்கும்
 அளவுக்கு தவறு இழைக்க மாட்டான் என்ற நம்பிக்கையே காரணம். இதில்
 தவறேதும் இல்லையே. இன்று வரை மரண தண்டனை விதிக்கத் தகுந்ததாக
 கருதப்படும் குற்றங்களான கொலையிலும், கற்பழிப்பிலும், ராஜ
 த்ரோகத்திலும் எத்தனை பிராம்மணர்கள் சம்மந்தப்பட்டிருக்கின்றனர்
? பார்ப்பன பயங்கரவாதம் என்று இந்த இருபத்தி ஓராம் நூற்றாண்டில்
 பிதற்றிக் கொண்டிருப்பது தொடர்ந்த போதும் பிராமணர்கள் குற்றங்களிலோ
, குற்றங்களைத் தூண்டுவதிலோ, வன்முறையை ஊக்குவிப்பதிலோ எந்த
 பங்கும் கொள்வதில்லை என்பதே உண்மை.
பிராமணனுக்கு மரண விலக்கு அளிக்கும் அதே மனு ஸ்மிருதிதான்
 இதையும் சொல்கிறது

                                       அஷ்டோபாத்யம் து சூத்ரச்ய

                                       ஸ்தேயே பவதி கில்பிஷம்
.
                                       ஷோடசைவ து வைச்யச்ய

                                       த்வாத்ரிம்சத் க்ஷத்ரிச்ய  ச.

                                       ப்ராம்மனச்ய சது: ஷஷ்டி:

                                       பூர்ணம் வாபி சதம் பவேத்.

                                       த்விகுணா வா சது.

                                      ஷஷ்டி: தத் தொஷகுனா வித்தி: ஸ:
அதாவது, ‘அறிந்து திருட்டுக் குற்றத்தை செய்கின்ற சூத்திரனுக்கு,
 வழக்கமான தண்டனையை விட எட்டு மடங்கு அதிக தண்டனையை
 விதிக்க வேண்டும். வைச்யனுக்கு பதினாறு மடங்கு. க்ஷத்ரியனுக்கு
 முப்பத்திரண்டு மடங்கு. குற்றத்தின் தன்மையை அறிந்தவன் என்பதால்
 பிராமணனுக்கு 64 அல்லது 100 அல்லது 128 மடங்கு தண்டனை விதிக்க
 வேண்டும்’. பிராமணனுக்கு சலுகைகள் தரும் அதே மனு ஸ்மிருதிதான்
 இதனையும் கூறுகிறது.
இந்த சலுகைகள் பிராமணனுக்கு மட்டும் வழங்கப்படவில்லை. முதியோர்
, ஊனமுற்றோர், ஏழைகள், சிறு தொழில் செய்வோர் என அனைவருக்கும்
 வழங்கப்பட்டுள்ளது. ஒரு பிராமணன் மனு தர்மத்தின் படி வாழ்கையி
ல் அவன் ஏழை என்ற பகுதிக்குக் கீழ் வந்து விடுகிறான். ஏனெனில்,
 வேதங்களின் படியும், மனு தர்மத்தின் படியும், பிராமணன் அடுத்த நாள் 
உணவுக்காகக் கூட பொருள் சேர்த்து வைக்கக் கூடாது. பிராமணனுக்கு
 சலுகைகளைத் தரும் அதே மனு தர்மம்தான் அவன் மீது இத்தகைய
 சுமைகளையும் ஏற்றுகிறது. மற்ற எந்த தரப்பினருக்கும் இத்தகைய
 கடுமையான கட்டுப்பாடுகள் விதிக்கப்படவில்லை.
பிராமணர்கள் மனு ச்மிரிதியை உருவாக்கி இருந்தால் தாங்களே 
தங்களுக்கு
 இத்தகைய கட்டுப்பாடுகளை இட்டுக் கொண்டிருப்பார்களா?
 இன்று இந்திய
 சட்டத்தின்கீழ் சலுகை பெறுவோருக்கு ஏதேனும் கட்டுப்பாடுகள்
 உள்ளனவா? நீங்கள் சற்றே சிந்திக்க வேண்டிய விஷயம்

‘சூத்ரோ ப்ராமணதாமேதி ப்ராமணஸ்சைதி சூத்ரதாம்

க்ஷத்ரியாஜ்ஜாதவேதம் து வித்யாத்வைச்யாத்ததைவ ச’
அதாவது – ‘சூத்திரன் பிராமணனாகி விடலாம்; பிராமணனும்
 சூத்திரனாகலாம்; அதே போல், க்ஷத்ரிய மற்றும் வைசிய வர்ணங்களைச்
 சார்ந்தவர்களின் மகன்களும், மகள்களும் வேறு வர்ணத்தை அடையலாம்’.
 ஆக, சூத்திரர்கள் வேதம் கற்கக் கூடாது என்று சொல்லும் அதே மனு
 தர்மம்தான் அவர்கள் வேதம் ஓதும் பிராமணர்கள் ஆகலாம் என்று
 சொல்கிறது. இதை மற்றோர் விதமாய் சொல்ல வேண்டுமானால், வேதம்
 ஓத விருப்பம் தெரிவிப்பவன் பிராமணனாக மாறியே அவ்வாறு செய்ய 
இயலுமேயன்றி சூத்திரனாகவே இருந்து செய்ய இயலாது.  இதில் யாரும்
 எந்த வகையிலும் தடுக்கப்படவோ ஒடுக்கப்படவோ இல்லை.
அப்ராம்ணாத் அத்யயனம் ஆபத்காலே விதியதே

அனுவ்ரஜா ச சுச்ரூஷா யாவத் அத்யயனம் குரோ:
அதாவது, தவிர்க்க முடியாத காலங்களில் ஒரு பிராமண மாணவன்
 பிராமணன் அல்லாத குருவிடமிருந்து கல்வி கற்கலாம். அவ்வாறு
 செய்கையில் அம்மாணவன் அக்குருவிற்கு பணிவிடை செய்ய வேண்டும்.
பிற்போக்கு கண்ணோட்டத்துடன் மனுஸ்ம்ருதியை  அணுகும்
 முற்போக்குவாதிகளின் கண்களில் முன்னுக்குப்பின் முரணாக தென்படும்
 இந்த தர்மங்களுக்கு பின்னால் ஆதவனென பிரகாசிக்கும் உண்மை –
 மனுஸ்ம்ருதி ஜாதி அடிப்படையில் அமைக்கப்பட்டது அல்ல என்பதே.  ஒரு
 சமூகத்தின் அனைத்து அங்கங்களும் ஒன்றோடு ஒன்று இணைந்து
 செயல்பட்டால் மட்டுமே சமூக நலன் காக்க முடியும் என்ற கருத்தே இந்த
 தர்ம நூலின் அடிப்படை. அனைவருமே வேதம் கற்க வந்தாலோ
 அனைவருமே விவசாயம் செய்யத்தொடங்கினாலோ சமூகத்தில் சீரமைப்பு 
இருக்க வழியில்லை. வழி வழியாக ஒரு தொழிலை ஒரு குடும்பத்தினர்
 செய்கையில் அவர்கள் ரத்தத்தில் அது ஊறி விடுமென்று மனுஸ்ம்ருதி
 கூறுவது முட்டாள்த்தனம். ஆனால் ‘ஜீன்’ எனப்படும் மரபணுக்கள் நம்
 முன்னோர்களிடம் இருந்து வருகிறது. அதன் மூலமாகவே பல குணங்களை
 நாம் பெறுகிறோம் என்று ஆங்கிலேயன் கூறினால் அது விஞ்ஞானம்! 
எந்த ஒரு தர்ம சாத்திரத்தையும் வார்த்தைக்கு வார்த்தை அமல்படுத்துவது
 நடைமுறைக்கு ஒவ்வாத ஒரு விஷயம்!  அது மனு தர்மத்திற்கும்
 முற்றிலும் பொருந்தும். மனுவின் நீதிகள் அனைத்தையும் ஒரு அரசன்
 அமல்படுத்த வேண்டியதில்லை. அந்த ராஜ்ஜியத்திற்கு, மக்களின் வாழ்க்
கை முறைக்கு எது தேவையோ அவற்றை மட்டும் எடுத்துக் கொள்ளலாம்.
 அவ்வாறே மனுவின் நீதிகளும் கூட வகுக்கப்பட்டுள்ளன.

இதற்க்கு மேலும் மனுவின் தர்மங்கள் பிராமணர்களுக்கு சாதகமாகவும் 
மாற்ற வர்ணத்தவருக்கு பாதகமாகவும் வகுக்கப் பட்டுள்ளன என்று 
கூச்சலிடும் இன்றைய பகுத்தறிவாளிகளுக்காக இன்னும் சில உண்மைகள் தொடர்கின்றன.
 மனு பிராமணர்களுக்கு சில சலுகைகளை வழங்கினாலும், மிகக்

 கடுமையான விதிகளை விதிக்கிறான். வேதம் ஓதி, சாஸ்திர முறைப்படி
 வாழாத பிராமணனை மனு தர்மம் மிகக் கடுமையாக அணுகுகிறது.
‘மற்றவர் பொருளில் விருப்பம் வைத்து, பொய்யைப் பரப்பி, கர்வம் கொண்டு,
 பொறாமை உடைய பிராமணன் பூனையின் குணம் கொண்டவன்.
 இப்படிப்பட்ட குணமுடைய பிராமணன் நரகத்தில் வீழ்கிறான். பூனை குணம்
 கொண்ட பிராமணனுக்கோ, விரதமுடையவன் போன்ற வேடம் போடுகிற
 பிராமணனுக்கோ, வேதங்களை முறையாகப் பயிலாத பிராமணனுக்கோ
, நன்னடத்தை கொண்ட எவனோருவனும் ஒரு சிறிய தானத்தைக் கூட 
செய்து விடுதல் கூடாது. அவ்வாறு செய்தால் தானம் வாங்கியவனோடு
 சேர்ந்து தானம் கொடுத்தவனும் துன்பத்தையே அனுபவிப்பான்.
’ பிராமணனுக்கு சலுகைகள் பல வழங்கி மற்றவர்களை ஒடுக்கியதாக
 பிராமண துவேஷர்கள் சொல்லும் மனு தர்மம் சொல்கிறது.
 சிற்சில சலுகைகளை வழங்கினாலும் அவர்கள் மீது பற்பல சுமைகளை
 ஏற்றுகிறது மனுஸ்மிருதி. இருப்பினும் மனுதர்மம் தவறானது
, பேதங்களைக் கற்பிப்பது. இன்றைய இந்திய அரசியல் சாசன சட்டமோ
, வெறும் பிறப்பை அடிப்படையாகக் கொண்டு கல்வி, வேலைவாய்ப்பு,
 வேலையில் பணி உயர்வு, கல்வியில் பண உதவி என எண்ணிலடங்கா
 சலுகைகளை வழங்குகிறது. அவ்வாறு சலுகை பெறுவோருக்கு எவ்வித
 கட்டுப்பாடுகளும் இல்லை. இத்தகைய சட்டம் உயரியது, சிறப்பானது
. இவ்வாறு காமாலைக் கண்ணோடு எதனையும் பார்ப்பவர்களுக்கு என்ன 
சொன்னாலும் புரியாது, எத்தனை ஆதாரங்கள் கொடுத்தாலும் விளங்காது.
அனைத்திற்கும் மேல் நான்கு வர்ணங்களைத் தவிர ஐந்தாவது பிரிவு
 என்றொன்று கிடையாது என்பதை மனு தர்மம் மீண்டும் மீண்டும்
 வலியுறுத்துகிறது. எனவே, ‘தாழ்த்தப்பட்டவர்’ என்ற ஒன்று இந்த சாதீய 
முறை வந்த பின்னரே தோன்றியுள்ளது. ‘சாதி’ என்ற வார்த்தையே இல்லாத
 மனுஸ்மிருதியை இதற்க்கு எவ்வாறு குற்றம் கூற இயலும். தீண்டாமை’ 
என்ற ஒரு தவறை அனைத்துத் தரப்பினரும் இழைத்துள்ளனர். இன்றும்
, இந்த கொடுமைகளை செய்பவர்களில் அநேகர் பிராமணரல்லாதோரே.
 ?
அஜ்யேஷ்டாஸோ அகனிஷ்டாஸ ஏதே
ஸம் ப்ராதரோ வாவ்ருது: ஸௌபகாய
(ரிக்)
பொருள்:  உங்க‌ளில் உய‌ர்ந்த‌வ‌ர் தாழ்ந்தவ‌ர் என்று யாரும் கிடையாது. நீங்க‌ள் அனைவ‌ரும் ச‌கோத‌ர‌ர்க‌ளே! என‌வே ஒன்றுப‌ட்டு வாழ்வீர்க‌ளாக‌, மேன்மைய‌டைவீர்க‌ளாக‌!
 
…
ஸம்ஸமித்யுவஸே வ்ருஷன்னக்னேன விச்வான்யர்ய ஆ (ரிக்)
பொருள்: நன்மையை அள்ளிக் கொடுக்கின்ற தெய்வமான அக்னி தேவனே! எல்லா  உயிரினங்களையும் ஒற்றுமையாக இருக்கச் செய்வாயாக!’
——- வளரும், வழித்தடைகள் விலகும் வ

matham --manusmruthi


 தமிழ் நாட்டில் இன்று ஜாதி என்னும் அமைப்பும் ஜாதி உணர்வும் உறுதிப்பட்டிருப்பதற்கு, ஜாதி மறுப்பைத் தனது கொள்கை யெனக் கொண்டுள்ள 
திராவிட இயக்கமே பொறுப்பாகிவிட்டிருப்பது புலப்படுகிறது.
ஆனால் அதற்கு மாறாக, ஹிந்து தர்ம சாஸ்திரங்கள் வகுத்துக் கூறும் வர்ணாசிரம தர்மம்தான் ஜாதிகளின் இருப்புக்கும் அவற்றிடையே 
பிரிவினையும் ஏற்றத் தாழ்வுகளும் இருப்பதற்கும் காரணம் என்று ஹிந்து சமயத்தின் மீது குறை காண்பதில் திராவிட இயக்கம் முனைப்பாக
 இருந்து வந்துள்ளது. பிறப்பின் அடிப்படையில் மனிதர்களைப் பிரித்து வர்ண பேதம் செய்வதுதான் வர்ணாசிரமம் என்று திராவிட இயக்கம் குற்றம் சுமத்துகிறது. எனவே இது எந்த அளவுக்குச் சரியானது என ஆராய வேண்டியது அவசியமாகிறது.
முதலில் “வர்ண’ என்ற சமஸ்கிருதச் சொல்லுக்கு என்ன பொருள் என்பதைக் காண்போம். “நிறம்’ என்று அதற்குப் பொருள் கூறுவது பாமரத் தன்மையாகும். குணத்தைப் புலப்படுத்துவதற்கு நிறத்தைக் குறிப்பிடுவதுண்டு எனினும், அதனிலும் பார்க்க நுட்பமான பொருள்கள் “வர்ண’ என்ற சொல்லுக்கு இருப்பதைக் கருத்தில் கொள்ளவேண்டும்.
வர்ண 
 என்பதன் வேர்ச் சொல் “வர்’ என்பதாகும். இதன் பொருள்,தேர்ந்து கொள்வது என்பதாகும். இணைத்தல், ஒழுங்கு செய்தல் என்றும் அதற்குப் பொருள் காண முடியும். ஒரே சொல்லுக்குப் பல பொருள்கள் எல்லா மொழிகளிலும் உள்ளதுதான் என்பதை அறிவோம்.
தொன்மையான ருக் வேதத்தில் இடம் பெறும் புருஷ ஸூக்தத்தில்தான் முதன் முதலில் நான்கு வர்ணம் என்ற பாகுபாடு தெரிவிக்கப்படுகிறது. ஆனால் அதில் “வர்ண’ என்ற சொல் பயன்படுத்தப்படவில்லை என்பது குறிப்பிடத் தக்கது.
பிரபஞ்சத்தை ஒரு விராட் புருஷனாக, அதாவது பிரமாண்டமான மனிதனாக உருவகித்து, அவனது முகத்திலிருந்து பிரம்ம அல்லது பிராமணவும், புஜங்கள், மார்பிலிருந்து பிற்காலத்தில் க்ஷத்திரிய என்று மாறிய ரஜன்யவும், வயிறு, தொடைகளிலிருந்து வைசியவும், கால்கள், பாதங்களிலிருந்து ஷýத்திரவும் வெளிப்பட்டதாக புருஷ ஸூக்தம் கூறுகிறது. இவ்வாறு கூறுகையில் ஒன்று மேம்பட்டது, ஒன்று தாழ்ந்தது என்று அவற்றுக்கிடையே ஏற்றத் தாழ்வு எதையும் அது கற்பிக்கவில்லை. மேலும், இவ்வாறான நான்கு பெயர்கள் மனிதப் பிரிவுகளைக் குறிக்கிறதா அல்லது குணங்களைக் குறிக்குமா என்று யோசிக்க வேண்டியுள்ளது. ஒரு பிரமாண்ட மனிதன் என்னும் குறியீட்டிலிருந்து மேலும் நான்கு விதமான மனிதர்கள் புறப்பட்டு வருவதாகக் கொள்வதைவிட நால்வகை குண விசேஷங்கள் வெளிப்படுவதாகக் கருதுவதுதான் பொருத்தமாகவும், குறியீடின் அழகியலை ஒட்டியும் இருக்கும் என்பதைக் கண்டுகொள்ள வேண்டும்.
பிராமண வர்ணம் அறிவு சார்ந்த அம்சங்களையும், ரஜன்ய அல்லது க்ஷத்திரிய வர்ணம் உடல் வலிமை சார்ந்த அம்சங்களையும், வைசிய வர்ணம் வயிற்றுப் பாட்டுக்கான அம்சங்களையும் சூத்திர வர்ணம் உடல் உழைப்பால் ஆற்ற வேண்டிய அம்சங்களையும் பிரதிநிதித்துவப்படுத்துகின்றன. இந்த நான்கு வகையான அம்சங்களும் ஒருவரிடமே இருப்பதும் சாத்தியமேயாகும். அறிவு சார்ந்த விஷயங்களில் கவனம் செலுத்தி ஞானத்தை வளர்த்துக் கொள்வதிலும் தனது விஷய ஞானத்தைப் பிறருக்கு அளிக்கும் போதும் பிராமண குணத்தைப் பிரதிபலிப்பவன், தன்னைச் சார்ந்தோருக்குப் புகலிடம் அளித்துக் காப்பாற்றுகையில் க்ஷத்திரியனாக இருக்கிறான். தனக்கும், தன்னைச் சார்ந்தோருக்கும் உணவும் உடையும் உறயுள்ளும் அளிப்பதற்காக ஒரு பணியில் ஈடுபடுகையில் வைசியனாகச் செயல்படுகிறான். தான் சார்ந்துள்ள சமூகத்தினரின் நலனுக்காகத் தொண்டாற்ற முன்வருகையில் அவனே சூத்திரனும் ஆகிறான். இதில் ஏற்றத் தாழ்வு எங்கே வருகிறது?
நால்வகையான குண அம்சம் என்ற மானிட இயல்பை சமூக அமைப்பிற்குப் பொருத்திப் பார்க்கும்போதுதான் அது சமுதாயத்தின் நான்கு பிரிவுகளாக அமைகின்றது. இவ்வாறு நான்கு பிரிவுகள் உருவாகும்போது, அப்பிரிவில் சேர்க்கப்படுபவர்கள் ஒவ்வொருவரும் பிறப்பால் அன்றி அவரவர் விருப்பம், ஈடுபாடு ஆகியவற்றைப் பொருத்து, தமது பிரிவைத் தேர்ந்துகொள்கிறார்கள் என்பதைத்தான் வர்ண என்ற சொல்லின் வேரான “தேர்ந்து கொள்ளல்’ என்ற சொல் உறுதி செய்கிறது. ஒழுங்கு செய்தல் என்ற வேர்ச் சொல்லும் அவ்வாறான முடிவுக்கே செல்கிறது எனலாம். ஒருவரின் இயல்பு ஈடுபாடு ஆகியவற்றுக்கு இணங்க அவருக்குரிய பிரிவில் சேர்த்து சமுதாயத்தை ஒழுங்கு செய்தல் என்று இதனைப் புரிந்து கொள்ள வேண்டும்.
முன்னரே குறிப்பிட்டதற்கு இணங்க, பிரதான குணங்களின் அடிப்படையில் சமூக அமைப்பில் உருவாகும் மனிதப் பிரிவுகளில் உயர்வு தாழ்வு ஏதும் இருப்பதாக புருஷ ஸூக்தமோ பிற்கால ஹிந்து தர்ம சாஸ்திரங்களோ குறிப்பிடவில்லை. முகத்திலுள்ள வாயிலிருந்து வெளிபட்டதாலேயே ஒரு குணாம்சம் மேன்மையானது என்றும் பாதங்களிலிருந்து வெளிப்பட்டதால் ஒரு குணாம்சம் இழிவானது என்றும் அதில் குறிப்பு ஏதும் இல்லை. ஒவ்வொரு குணாம்சத்தின் இயல்புதான் அங்கு விவரிக்கப்படுகிறது.
மேலும், மனித உடலில் ஒர் உறுப்பு மேலானது என்றும் இன்னொன்று இழிவானது என்றும் கருதுவது பொருளற்றது என்பதையும் கருத்தில் கொள்ள வேண்டும்.
ஆக, இந்த வர்ணப் பிரிவானது ஒரு கருதுகோள் என்ற நிலையில் அமைந்துள்ளதே யன்றி, அது நடைமுறையில் இருந்ததற்கான ஆதாரம் ஏதும் இல்லை. அவ்வாறே இருப்பினும் மிகவும் இலகுத் தன்மை வாய்ந்ததாகவே அது இருந்திருக்க வேண்டும். ஏனெனில், குண மாறுதல்க ளுக்கு ஏற்ப வர்ண மாற்றம் ஏற்பட முடிந்திருக்கிறது. க்ஷத்திரிய குல மன்னனாக இருந்து தவக் கோலம் பூண்டு துறவியாக மாறிய விசுவாமித்திரன் குண மாறுதலுக்கு ஏற்ப பிராமணப் பிரிவிற்கு மாறியதாக இதிகாசம் தெரிவிக்கிறது.
ஆட்டை அறுத்து இறைச்சியினை விற்பவனிடம் அரச குலத்தவன் ததுதுவ விசாரம் செய்து உபதேசம் பெற்ற கதையும் நம்மிடம் உண்டு.
நான்கு குண விசேஷங்களுக்கு அப்பால் ஐந்தாவதாகவொரு குண விசேஷம் அடையாளம் காணப்படுகிறது. இது பொதுவாக அமைந்த குண விசேஷங்களுக்குட்படாமல் அதற்கு வெளியே ஆனால் தொடர்பற்றுப் போய்விடாமல் உள்ளதாகப் பிற்கால தர்ம சாஸ்திரங்களில் காணப்படுகிறது. சமூக நிலையில் அதனைப் பொருத்திப்பார்க்கையில், “பஞ்சம’ என்பதாக அது அமைகின்றது. ஆனால் அதுவுங்கூட இழிவானது என்றோ, புறக்கணிக்கப்பட வேண்டியது என்றோ கருதப் படவில்லை. வனவாசிகள், வேடுவர்கள், நாடோடிகள் போன்ற மனிதக் கூட்டமே பஞ்சம என்கிற அடையாளத்தைப் பெற்றது. ஆனால அவையுங்கூட வர்ண மாற்றத்திற்குத் தகுதி வாய்ந்தனவாகவே இருந்துள்ளன. வேடுவராக இருந்த வால்மீகி ராம காதையை இயற்றி சமூக அங்கீகாரம் பெற முடிந்திருக்கிறது. அதே போல சூத்திரர் என்ற பிரிவின் கீழ் வரக் கூடிய மீனவரான வியாசர் மகா பாரதம் இயற்றி சமூகத்தில் அவரது இயல்பிற்குரிய பிரிவில் இணைய முடிந்துள்ளது. அவரது பிறப்பு அதற்குத் தடையாக இருக்கவில்லை. ராமபிரான் வனவாசம் கொள்ளச் செல்கையில் வேட்டுவ குலத்திலோ படகோட்டிகள் குலத்திலோ பிறந்த குகனை மார்புறத் தழுவித் தன் தம்பியருள் ஒருவனாகக் கொள்ளும்போது, அவனது வர்ணமும் மாறிப் போகிறது.
வர்ண என்ற சொற்பிரயோகம் உபநிடதங்களில்தான் முதலில் இடம் பெறுகிறது. சண்டோக்கிய உபநிடத்தில் தன்னிடம் பயில விரும்பி வரும் இளைஞனிடம் குரு கௌதமர் அவனது வர்ணம் எதுவென்று அறிய வேண்டி, அவன் தந்தை பெயர் என்னவென்று வினவுகிறார். தனது தாய் பலரிடம் சேவகம் செய்ததாகவும், அதனால் அவனுடைய தந்தை யார் எனக் கூற இயலாது என்று தன் தாய் கூறியிருப்பதாகவும் இளைஞன் தெரிவிக்கிறான். உன் பெயர் சத்திய காமன், என் பெயர் ஜாபாலி அவ்வளவுதான் கூற முடியும் என்று தன் தாய் தன்னிடம் கூறியதைத் தெரிவிக்கும் இளைஞனை, வெளிப்படையாக உண்மையினைக் கூறும் அவனது குண நலனுக்காகவே குரு ஏற்றுக் கொள்வதாக உபநிடதம் கூறுகிறது. குருவால் கல்விப் பயிற்சிக்குரிய மாணவனாக ஏற்றுக்கொள்ளப்படும் ஜாபாலன் மாடுகளை மேய்த்துப் பராமரிக்கும் பணியில்தான் அமர்த்தப்படுகிறான். அது சூத்திர அல்லது வைசிய வர்ணத்திற்குரியதுதான் என்பதைக் கருத்தில்கொள்ள வேண்டும்.
பாகவதமும் சமுதாயத்தில் பொருத்திப் பார்க்கும் வர்ணம் பற்றிப் பேசுகிறது. “ஒருவனை அவனது குணவியல்புகளின் அடிப்படையில்தான் அவனுக்குரிய வர்ணத்தில் சேர்க்க வேண்டுமேயன்றி, அவனது பிறப்பைக் கருத்தில்கொண்டு அல்ல’ என்று ஸ்ரீமத் பாகவதம் கூறுகிறது (7.21.35).
அடுத்து, பகவத் கீதையில் கண்ணபிரான் வர்ண பேதம் பற்றிப் பேசுகிறான். “எனது உறவினர்களான க்ஷத்திரியர்கள் அனைவரையும் கொன்று போடச் சொல்கிறாய். போர்க்களத்தில் அவர்களை நான் வீழ்த்திவிட்டால் க்ஷத்திரிய வம்சத்தில் ஆண்களின் எண்ணிக்கை குன்றும். அதனால் வர்ணக் கலப்பு ஏற்பட்டுவிடும்’ என்று அர்ஜுனன் சொல்கிறபொழுதுதான் கண்ணபிரான் தனது பிரசித்திபெற்ற வர்ணாசிரம தர்மத்தை விளக்குகிறான் என்பதைக் கருத்தில் கொள்ள வேண்டும்.
“”நான்கு வகை குணங்களும் அவற்றையொட்டிய செயல்பாடுகளும் சேர்ந்த வர்ணாசிரம தர்மத்தை நிறுவியவன் நானே” என்று பிரகடனம் செய்யும் கண்ணபிரான் அடுத்து, “”ஆனால் அதன் நடவடிக்கைகளில் எனக்குப் பங்கில்லை” என்றும் அறிவிக்கிறான். வர்ணம் என்னும் குண பேதங்களின் அடிப்படையில் அவற்றைப் பொருத்தி மனிதன் தனக்கென உருவாக்கிகொண்ட சமுதாய அமைப்பிற்கு அவனே பொறுப்பு என இதனைப் புரிந்துகொள்ள வேண்டும். இத்தகைய புரிதலின் காரணமாகத்தான் டாக்டர் அம்பேத்கரும் காந்தியைப் பற்றித் தாம் ஒரு முறை ஆற்றிய உரையில், “வர்ணம் என்பது பிறப்பால் வருவது அல்ல என்று பகவத் கீதை மிகத் தெளிவாகவே தெரிவிக்கிறது, காந்தி அதனை உணராமல் வழக்கமாகப் பழமையாளர் கூறும் விளக்கத்தையே தாமும் கூறுகிறார்’ என்று தெரிவித்தார்.
பிறப்பின் அடிப்படையில் ஒரு குறிப்பிட்ட வர்ணத்தைச் சேர்ந்தவனாக ஒருவனை முடிவு செய்வதானால் அவனது குணவிசேஷங்களைப் பரிசீலித்து அவை அந்தக் குறிப்பிட்ட வர்ணத்திற்கு ஏற்ப உள்ளனவா என்று ஆராய்ந்து, அதன் பிறகே அவனை அந்த வர்ணத்திற்குரியவனாக முடிவு செய்ய வேண்டும் என்று மகாபாரதம் கூறுகிறது. இந்த விதியின் அடிப்படையில்தான் துரியோதனன் தன் நண்பன் கர்ணனின் பிறப்பு பற்றித் தெரியவராத நிலையில், சூத்திரன் எனக் கொள்ளத் தக்க தேர்ப்பாகனால் அவன் எடுத்து வளர்க்கப்பட்டதால், சூத்திரனாகவே கொள்ளப்பட்ட போதிலும், க்ஷத்திரிய குண வியல்புகளை அவன் வெளிப்படுத்தியமையைச் சான்றாகக் காட்டி, கர்ணனை ஓர் சமஸ்தானத்திற்கு அரசனாக நியமித்ததன் மூலம், க்ஷத்திரிய வர்ணத்திற்குரியவனாக்கு கிறான்.
வர்ணம் என்ற குணம் சார்ந்த பிரிவுகள் பின்னர் சமூக அமைப்பில் நான்கு பிரிவுகளாகப் பொருத்தப்பட்டதன் நோக்கம் என்னவாக இருக்கும் என ஆய்வது அவசியமாகிறது. சமூகத்தின் தொடர் இருத்தலுக்கு அவசியமாக கல்விகேள்விளை வழங்குவதற்கு ஒரு பிரிவும், சமுதாயத்தைக் கட்டிக் காப்பதற்கு ஒரு பிரிவும், அத்தியாவசியப் பொருள்களை உற்பத்தி செய்தலும், திரட்டி வழங்கலுமான பணிக்கு ஒரு பிரிவும், உடல் உழைப்பை வழங்குவதற்கு ஒரு பிரிவும் இருப்பது முக்கியம் என உணரப்பட்டு, இந்நால்வகை குணங்கள் எவரெவரிடம் தனித்தனியாகக் கூடுதலாகக் காணப்படுகிறதோ அவர்களை அந்தந்தப் பிரிவுகளில் சேர்த்துவிட்டால் சமுதாயத்தின் இயக்கம் சிறப்பாக இருக்கும் என்ற எண்ணம்தான் குண விசேஷங்களுக்குரிய வர்ணத்தை சமூகப் பிரிவுகளாக அமைத்துக் கொள்ளும் ஏற்பாட்டைச் செய்திருக்க வேண்டும்.
சிலருக்குக் கல்வி கேள்விகளிலும் வேறு சிலருக்கு உடற் பயிற்சி, போர்க் கலைகளிலும், இன்னும் சிலருக்குப் பொருள் உற்பத்தி, பொருள் தேடல் ஆகியவற்றிலும், சிலருக்கு உடல் உழைப்பிலும் ஈடுபாடு இருப்பது மனித இயல்பேயாகும். இந்த ஈடுபாட்டினை வர்ண குண பேதங்களுடன் பொருத்திப் பார்த்து, சமூகப் பிரிவுகளுடன் அவை இணைக்கப் பட்டிருக்க வேண்டும்.
வர்ணமானது, வர்ணாசிரமம் என்று அறியப்படுகிறது. ஆசிரமம் என்பது வாழ்வியலின் ஒரு கட்டம் அல்லது நிலை என்பதைக் குறிப்பதாகும். மனித வாழ்க்கையின் செயல்பாடுகள் பிரம்மசரியம், கிருஹஸ்தம் வானப் பிரஸ்தம், சந்யாசம் என நால்வகை ஆசிரமங்களாக அமைவது போலவே தனி மனிதப் பண்பை யொட்டி அன்றாடத் தனி மனித இயக்க நிலைகளில், பிராமண, க்ஷத்திரிய, வைசிய, சூத்திர என்னும் நால்வகை குண விசேஷங்களுக்குரிய செயல்பாடுகள் அமைகின்றன. தனி மனிதனின் விரிவாக்கமே சமூகம் ஆதலால் அதன் சீரான இயக்கத்திற்கும் பிராமண, க்ஷத்திரிய, வைசிய, சூத்திர குண விசேஷங்களின் அடிப்படையில் பிரிவுகளை அமைதுக் கொள்வது நலமெனக் கருதப் பட்டிருக்க வேண்டும். எவ்வகைக் குண விசேஷம் எவரிடம் கூடுதலாக உள்ளது எனக் கண்டு, அதற்கு ஏற்ப உரிய பிரிவுகளில் நியமனம் நடைபெற்றிருக்கவேண்டும். இதைத்தான் முன்பு சுட்டிக் காட்டிய ஸ்ரீமத் பாகவதத்தின் வரிகள் உணர்த்துகின்றன.
இவ்வாறு நால்வகை குண விசேஷங்களான வர்ணாசிரமத்தின் அடிப்படையில் நான்கு பிரிவுகளாக அமைந்த சமூகத்தின் ஒவ்வொரு பிரிவினையும் சேர்ந்தவகள் அப்பிரிவில் நீடிக்கவும், அவர்களின் சந்ததியாரும் அதே பிரிவுகளில் நீடிக்கும் நிலை உருவாகியிருக்க வேண்டும். இதன் விளைவாகவே வர்ணமும் ஜாதியைப் போல் பிறப்பினால் வருவது என்ற எண்ணமும், வர்ணமும் ஜாதியும் ஒன்றே என்னும் மயக்கமும் ஏற்பட்டிருக்க வேண்டும்.
ஆராயும் வேளையில், வர்ணமும் ஜாதியும் ஒன்றல்ல என்பது தெளிவாகவே புலப்படும். வர்ணம் என்பது, தனி மனித மனப் போக்கு, நாட்டம், இயல்பு ஆகியவை குறித்துத் தீவிரமான சிந்தனையும் ஆய்வுக் கண்ணோட்டமும் மேற்கொள்ளப் பட்டதன் பயனாக நிர்ணயிக்கப்பட்ட குணப் பாகுபாடு ஆகும். ஒரே நபரிடம் சந்தர்ப்பச் சூழலுக்கு ஏற்ப அது வெவ்வேறாகவும் காணப்படும். அதாவது ஒருவரே ஒரு சந்தர்ப்பத்தில் பிராமணனாகவும், இன்னொரு சந்தர்ப்பத்தில் சூத்திரனாகவும் இருப்பது சாத்தியம்.
ஜாதி என்பதோ, இவ்வாறான நோக்கு எதுவும் இன்றித் தானாக உருவான பிரிவாகும். மனித இனம் சேர்ந்து வாழும் மந்தை வாழ்க்கையில் உள்ள இயற்கை ஈடுபாட்டின் காரணமாகச் சிறு சிறு குழுக்களாக வாழத் தொடங்கியதுதான் ஜாதிகளின் தொடக்கமாக இருக்க வேண்டும். மானிடவியலை ஆராயும்போது, இவ்வாறான மனிதக் குழுக்கள் ஒவ்வொன்றும் வாழ்க்கைக்குத் தேவையான ஒவ்வொரு கைவினையில் இயல்பாகவே தேர்ச்சிபெற்று அதன் விளைவாகக் கைவினைத் தொழிலின் தன்மைக்கு ஏற்ப ஜாதியாக அடையாளம் பெற்றிருக்கவேண்டும் என முடிவெடுக்கலாம். இவ்வாறாக, வெவ்வேறு கைவினைத் தொழில்களில் சிறந்த ஜாதிகள் தமது தேவைகளை நிறைவு செய்துகொள்வதற்காகத் தமக்கிடையே பணட மாற்று செய்துகொள்ளத் தொடங்கி, பிறகு, வசதியை முன்னிட்டு ஒன்றாக இணைந்து வாழத் தொடங்கவும் அதுவே காலப் போக்கில் தொழிலை முன்னிலைப் படுத்தும் ஜாதிப் பிரிவுகள் உள்ள சமூகமாக உருவாகியிருக்க வேண்டும். இவ்வாறு தேவை அடிப்படையில் ஒருங்கிணைந்து உருவான சமுதாயங்களுக்கிடையே கருத்து வேறுப்பாடுகளோ, பகைமையோ, தனது தனித் தன்மையைக் காத்துக் கொள்ள வேண்டும் என்னும் வேட்கையோ எழுந்த நிலையில் அருவமான எல்லைக் கோடுகள் சமுதாயங்களைத் தனித் தனிப் பிரதேசங்களாகப் பிரித்துக் காட்டவும், வர்ண அடிப்படையில் நான்கு பிரிவுகளாக அமைந்த சமூகங்களும், ஜாதி அடிப்படையில் அமைந்த சமூகங்களும் இணைந்து ஒரு புதிய சமூக அமைப்பு தோன்றியிருக்கக் கூடும். இதன் காரணமாகவே வர்ணப் பிரிவினையும் ஜாதிப் பிரிவுகளையும் ஒன்றெனக் கொள்ளும் மனப் போக்கு உருவாகி ஜாதிப் பிரிவினைகளுக்கு வர்ணாசிரமத்தைக் குறை கூறும் போக்கும் உருவாகியுள்ளது.
ஜாதி என்னும் குழு அமைப்பே பிறப்பின் பிரகாரம் வருவது. வர்ணம் ஒருவரை ஒன்றிலிருந்து இன்னொன்றுக்கு எளிதில் மாற இடம் அளிக்கும் அளவுக்கு இலகுத் தன்மைகொண்டது. ஆனால் ஜாதி தன்னில் பிறந்த ஒருவர் என்னவாகிலும் தன்னை விட்டு நீங்கிச் செல்ல அனுமதிக்காத அளவுக்குப் பிடிவாதத் தன்மை வாய்ந்தது.
சிறு சிறு மக்கள் திரள்கள் ஒரு சமுதாயமாக் இனைந்த போதிலும் தமது தனித் தன்மையை இழக்க விரும்பாமல் பிடிவாதமாக அதனை இறுகப் பற்றிக் கொண்டமையால்தான் ஒவ்வொரு ஜாதியிலுங்கூடப் பல உட்பிரிவுகள் நீடித்திருக்கக் காண்கிறோம்.
ஜாதியானது தனது தனித் தன்மையை விடாது பற்றிக் கொண்டு அதனைக் குறித்து சமயங்களில் அகம்பாவமும் சமயங்களில் அவமான உணர்வும் கொள்வது. இதன் காரணமாகப் பிற ஜாதிகளுடன் மோதி பலப் பரீட்சை செய்ய முற்படுவது. தனது எண்ணிக்கை பலத்தைப்பெருக்கிக் கொண்டு மேலாதிக்கம் செய்ய முற்படுவது. தனது திறனைக் காட்டி மற்ற ஜாதியாரைத் தனக்குக் கீழாக அமுக்கி வைதுக் கொள்ளவும் அது முற்படும். இத்தகைய இயல்பு கொண்ட ஜாதி அமைப்பானது, சமுதாயத்திற்கு நன்மையைக் காட்டிலும் தீங்கையே கூடுதலாக விளைவிக்கிறது. ஆனால் இத்தகைய ஜாதி அமைப்பினைத்தான் திராவிட இயக்கம் கட்டிக் காத்து வருவதுடன், ஜாதி அமைப்பிற்கு வர்ணாசிரமத்தைக் குறை கூறவும் முற்படுகிறது.
வர்ணாசிரமம் குண பேதங்களை நிறுவி அவற்றுக் கேற்பச் செயல்பாடுகள் அமைவதை நிர்ணயிப்பதேயன்றி, அவற்றுக்கிடையே ஏற்றத் தாழ்வுகளைக் கற்பிப்பதல்ல. ஆனால் ஜாதியமைப்பு இறுமாப்பு, இகழ்ச்சி போன்ற உனர்வுகளுக்கு ஆட்பட்டு சமுதாயத்தில் பிளவுகள் ஏற்படக் காரணமாகிறது. எனினும், சமூக நீதி, இட ஒதுக்கீடு என்ற பெயர்களில் ஜாதிப் பிரிவுகளை நிரந்தரப்படுத்தும் நிலைப்பாட்டில் திராவிட இயக்கம் தன்னை நிறுத்தி வைத்துக் கொண்டுள்ளது. இது எவ்வகையில் சமுதாயத்திற்கு நன்மை பயக்கும் என்பதை திராவிட இயக்கம் சார்ந்தவர்களும் அதன் ஆதரவாளர்களும் எண்ணிப் பார்க்க வேண்டும்.
ஜாதியமைப்பு வலுப்பெற்று நீடித்திருக்குமாறு தனது நிலைப்பாட்டை அமைத்துக் கொண்டுள்ள திராவிட இயக்கம், வர்ணாசிரமப் பிரிவுகளுக்கு அளிக்கும் ஒரு விளக்கம் ஆய்வுக்கு ஒவ்வாத வகையில் இருப்பதையும் கருத்தில் கொள்ள வேண்டிள்ளது.
ஹிந்து தர்ம சாஸ்திரங்கள் வர்ண பேதங்களை நிர்ணயித்தபோது நான்கு பிரிவுகளுமே தன்னைச் சார்ந்தவை என்ற கண்ணோட்டத்துடன்தான் அணுகியுள்ளன. குணபேதத்தின் அடிப்படையில் ஒரு சமூக அமைப்பை ஹிந்து சமூகம் நிறுவிக் கொண்டபொழுது, சூத்திரர் உள்ளிட்ட நான்கு பிரிவுகளையும் தன்னைச் சார்ந்தவையாகத்தான் கொண்டுள்ளது. ஆனால் திராவிட இயக்கமானது, வர்ண பேதத்தில் பிராமணரை மட்டும் அவர்கள் வேறு இனம் சார்ந்தவர்கள் என்பதுபோல அந்நியப் படுத்திவிட்டு, எஞ்சிய க்ஷத்திரிய, வைசிய, சூத்திரப் பிரிவுகளை ஒட்டுமொத்தமாக சூத்திரர் என்ற ஒரே பிரிவாகவும் ஒரு தனி இனமாகவும் வேறுபடுத்திக் காட்டுகிறது.
திராவிட இயக்கத்தின் கற்பிதமான ஆரிய திராவிட இன வாதக் கோட்பாட்டின்படியே ஆராய்ந்தால்கூட, ஆரியக் கோட்பாடு என வர்ணிக்கப்படும் வர்ணக்கொள்கையில் காணப்படும் பிராமண, க்ஷத்திரிய, வைசிய, சூத்திர வர்ணங்கள் அனைத்துமே ஆரிய இனத்திற்குட்பட்டவையாக அங்கீகாரம் உள்ளவைதான் என்பது விளங்கும். நான்கு வர்ணங்களுக்கு வெளியே பஞ்சமர் என்பதாகக் கூறப்படும் ஐந்தாவது பேதத்தைக்கூட அது தன்னில் உள்ளடக்கியதாகக் கொண்டுள்ளதையும் ராம காதையினை இயற்றிய வால்மீகியின் வரலாற்றை நினைவுகொள்கையில் நம்மால் புரிந்துகொள்ள முடியும்.
‘ஆரிய’ என்பது சீரிய பண்பு நலன்களைச் சுட்டுவதாகவும், “திராவிட’ என்ற சொல் புவியியல் ரீதியான வட்டாரத்தையும் அதில் வழங்கும் மொழியினையும் குறிப்பிடுவனவாக இருப்பினும், ஹிந்து சமுதாயத்தில் பிளவினை உண்டு பண்ண வேண்டும் என்பதற்காகவே அவற்றை இருவேறு இணங்களாகக் காட்டுவதில் ஏறத் தாழ முன்னூறு ஆண்டுகளுக்கு முன் ஹிந்துஸ்தானத்திற்கு வந்த கிறிஸ்தவ மத மாற்றப் பிரசாரகர்களுக்கு மிகுந்த ஆர்வம் இருந்ததில் வியப்பில்லை. மேலும் ஆரியர்களை வெளியிலிருந்து வந்தவர்கள் என்று சித்திரிப்பதிலும், ஒரு வசதி இருந்தது. ஹிந்துஸ்தானம் என்று அறியப்படுகிற நிலப்பரப்பு எவரும் சொந்தம் கொண்டாட முடியாத புறம்போக்கு என்றும், மற்றவர்களைப் போலவே தாமும் அதனுள் புகுந்து கைக்கு எட்டியதை ஆக்கிரமித்துக் கொள்வதில் தவறில்லை என்றும் சாதிக்க முடிந்தது. ஆரியர் வருவதற்குமுன் பழங்குடியினரான திராவிடர்கள் வசித்து வந்தனர் என்றும் அவர்களை ஆரியர் வெற்றிகொண்டு தென்திசை நோக்கி விரட்டியடித்தனர் என்றும் கதை சொன்னதில் திராவிடர்கள் ஹிந்துக்கள் அல்ல என்றும் எனவே அவர்களுக்குக் கிறிஸ்துவின் நற்செய்தியைச் சொல்லி அரவணைத்துக் கொள்வதில் தவறில்லை என்றும் வாதிக்க முடிந்தது. எவ்வித முகாந்திரமும் இன்றி, பிராமணர்களை மட்டும் அவர்கள் சமயச் சடங்குகளை முன்னின்று நடத்துபவர்களாக இருக்கின்ற ஒரே காரணத்திற்காக அவர்களை மட்டும் ஆரியர்கள் என்று அடையாளப்படுத்தி மற்ற பிரிவினர் அனைவரையும் ஒட்டு மொத்தமாக சூத்திரர் என்று ஒரே பிரிவாக அமைத்ததில் ஹிந்து சமூகத்தை இரண்டாகப் பிளந்து சூத்திரர் என்ற பிரிவினரிடையே மத மாற்றப் பணியை மேற்கொள்வது எளிதாக இருந்தது.
ஹிந்துஸ்தானத்தின் மொழிப் பிரிவுகளை ஆரியம், திராவிடம் என வகைப்படுத்தியது ஐரோப்பிய மொழியியலாளர்கள்தாம். ஆனால் அதனைக் கிறிஸ்தவ மதப் பிரசாரகர்கள் தங்கள் வசதிக்காக இனப் பிரிவுகளாக நிறுவ முற்பட்டனர். இனப் பிரிவுகளை வகைப்படுத்துவது மானிடவியலாளரேயன்றி, மொழியியலாளர் அல்ல என்பது கருத்தில் கொள்ளப்படாமல், இடைவிடாத பிரசாரத்தின் காரணமாக அதுவே ஓர் உண்மையென உறுதிப் பட்டது.
கிறிஸ்தவ மதப் பிரசாரகர்கள் ஒரு பெரும் மக்கள் கூட்டத்தை எளிதில் மத மாற்றம் செய்துவிடுவதற்கான வசதிக்காக நிறுவிய ஆரியதிராவிடப் பிரிவுக் கோட்பாட்டைத் தனது சமூக சீர்திருத்தப் பிரசாரத்திற்கென திராவிட இயக்கம் இரவல் வாங்கிக் கொண்டதை ஒரு நகை முரண் என்றே கொள்ளவேண்டும். எவ்வித ஆதாரமும் இன்றித் தமிழ் நாட்டு பிராமணர்களை அவர்கள் தமிழையே தாய்மொழியாகக் கொண்டிருந்த போதிலும் அந்நியர் எனவும் வந்தேறிகள் எனவும் வர்ணித்து, சமுதாயத்தில் ஒரு குறிப்பிட்ட பிரிவினருக்கு எதிரான துவேஷப் பிரசாரத்தை முடுக்கிவிட்டு, அவர்கள் மீது மற்ற பிரிவினருக்கு வெறுப்பூட்டுவதே திராவிட இயக்கத்தின் சமூக சீர்திருத்தப் பணியாக அமைந்தது.
சுயமான கருதுகோள் இன்றி உள் நோக்கத்துடன் வெளியார் கற்பித்த ஒரு ஆதாரமற்ற கோட்பாட்டைத் தனதென வரித்துக் கொண்டு திராவிட இயக்கம் செயல்பட்டதால் அது மண்ணில் வேரூன்ற மாட்டாமல் ஒரு நூற்றாண்டு கூட உயிர் தரித்திருக்க இயலாமல் பட்டுப் போயிற்று. ஆனால் அது சமூகத்தின் ஒரு சாரார் மீது இடைவிடாமல் தூண்டிவிட்டுக் கொண்டிருந்த துவேஷப் பிரசாரம் மட்டும் எல்லாத் துறைகளிலும் ஊடுருவி ஒரு பார்த்தீனியமாக எங்கும் பரவி விட்டிருப்பதுதான் இன்றைய நிதர்சனமாகும்.
credits by www.thanni.com

Saturday, July 24, 2010

religion-vaishnava-garuda

This is recited to get rid of worries and gain Kaarya sidhdi .

Garuda Mantram is the Family mantram of Swamy AppuLLAr , the maternal uncle and AchAryan of Swamy Desikan . He blessed his nephew with Garuda Mantra UpadEsam that fructified at Thiruvaheendhrapura m .

Other kshetrams with special significance for Garudan are ThiruveLLiyankudi ( Sankha-Chakra dharar) and Thriuvaheendhrapura m , where there was a contest between Garudan and AdhiSEshan . Here at Thiruvaheendhrapura m ,
SWAmy Desikan had Garuda SaakshAthkAram and upadEsam from Him of Sri HayagrIva Mantram under the asvatta tree on top of Oushadha Giri overlooking the Garuda Nadhi flowing below . Swamy Desikan recited Sri HayagrIva Mantram and was blessed with the Darsana SoubhAgyam of Lord HayagrIvan and His LaalAmrutam that made Him an AchArya Saarvabhiouman. 
A Garuda Bhaktar has conveyed  me that Garudan is standing next to Aamuruviyappan at TherazhundhUr garbha graham as the one who brought the VimAnam to this dhivya dEsam 


.At Sri Villiputthur , Garudan has a special presence . 
At Srirangam , the biggest and the tallest Garudan is seen inside the vast Garuda

 Mantapam 
. There are also other Garudans in Srirangam : amtuta kalasa Garudan near

 

ChakkaratthAzhwAn Sanniddhi and oRRaikkal Garudan near the Lord's kitchen ( MadappaLLi) . 

Garudan's role in chasing away the Naaga Paasam during the battle field in LankA and bringing of the Vaira Mudi to BhagavAn at Melkote are additional things to reflect on the Vaibhavam .

 Saint ThyagarAjA chose the raagam Garudadhvani in one of his kritis to celebrate the auspiciousness of NaadhOpAsanai. The kriti Tattvameruga Taramaa is also set in the Garuda Dhvani rAgam. 

Aadi Swati is celebrated as Garuda Jayanti day
.
 Garudan shares the Swati Thirunakshatram of MalOlan 
.
 He is Veda Moorthy .


Swamy Desikan describes the angams of Garudan as Veda BhAgams .

 At grand Utsavams , Veda SaaRRumuRai is very important .
 You can hear the clips fromVeda SaaRRumuRai at NaavalpAkkam Temple by the Vedic scholars there:

http://navalpakam. tripod.com/ audio.htm Ghanam rendering of a PanchAti by U.Ve

 Ramanuja TatAchAr can also be heard here 
.
 He provides the meaning oth at panchAti at the end 

titbits-garuda

கருடன் தான் விஷ்ணுவின் வாகனன் என்று எல்லோர்க்கும் தெரியும்.
விஷ்ணு கோவில்களில் துவஜஸ்தம்பம் உண்டு. அதில் கருடனின் கொடியே 
கட்டி இருக்கும்.
10 நாள் உற்சவத்தின் போது கொடியை ஏற்றுவது துவஜாரோஹணம்
என்பர். கடைசி நாள் துவஜாஅவரோகணம் நடக்கும். 3 ஆம் நாள் 
கருடோத்சவம் நடக்கும். இது எல்லா கோவில்களுக்கும் பொது.

அதில் மிக முக்கிமானது காஞ்சி கருட சேவை. இதுவரை சேவிகாதவர்கள்
வைகாசி மாதத்தில் சேவிக்க அவன் அருளை கோரவும் 

அதே போல் கல் கருட சேவை (நாச்சியார் கோயிலில் ) மிகவும் முக்கியம். 
அந்த கல் கருடன் உடம்பில் 9 பாம்புகள் இருக்கும். இது நவக்ரிஹ் தோஷத்தை போக்கவே.

கருடனை ஏள பண்ணும் போது முதலில் 4 அர்ச்சகர்கள் தான் வெளியே கொண்டுவருவர் 
அடுத்த படிக்கு 4 . இது போல் கடைசி படிக்கு வரும் போது 64 பேர் தூக்க வேண்டும் .
இதே போல் சன்னதிக்கு திரும்ப செல்லும் வரை.
64 இல் ஆரம்பித்து 4 பேரோடு முடியும். என்னே அவனது மகிமை.

கருடனுக்கு 9 பெயர் உண்டு. அவை 1 .கருத்மான் 2 கருட்: 3 தர்கஷ்ய:
4 வைனதேயன் 5 .ககேச்வர: 6 .நாகந்த: 7 .விஷ்ணுரத 8 .பன்னகாச: 9 சுபர்ண: 

திருபேர் என்ற திவ்ய தேசத்தில் சிறிது நகர்ந்து இருப்பார்.

திருகண்ண மங்கை திவ்ய தேசத்தில் கட்டம் போட்ட புடவை சாத்திகொண்டு 
இருப்பார்.

ஸ்ரீ வில்லிபுத்தூர் திவ்ய தேசத்தில் ரங்கமன்னார் உடன் இடது பக்கத்தில் 
நின்ற திருகோலத்தில் இருப்பார். வேறு எங்கும் இதுமாதிரி பார்க்க முடியாது.

கருடனுக்கும் ஆதி சேஷனுக்கும் சண்டை ஏற்பட்டது. நான் பெரியவனா நீ 
பெரியவனா என்று. அதை தீர்த்து வைக்கவே திரு சிறுபுலியூர் என்கிற திவ்ய 
தேசத்தில் சலசயனபெருமாள் ஆதிசேஷனை தன் ஆசனமாக ஆக்கி கொண்டார்.
கருடனும் தன் பலத்தை தவறாக எண்ணியதை மறந்து உணர்ந்தார். இங்கு 
கருட சன்னதி சிறுது கீழும் ஆதி சேஷன் சன்னதி சற்று உயர்ந்தும் காணப்படும்

Monday, February 15, 2010

sthothram


ஹனுமத் ஸ்துதி

ஆஞ்சனேயமதி பாடலாலனம்
காஞ்னாத்ரி கமனீய விக்ரகம்
பாரிஜாத தருமூலவாசினம் பாவயாமி பவமானநந்தனம்
கோஷ்பதீக்ருத வாரிசம் மசகீக்ருத ராக்ஷஸம்
ராமாயண மஹாமாலா
ரத்னம் வந்தே நிலாத்மஜம்
யத்ர ய்த்ர ரகுராம கீர்த்தனம்
தத்ர தத்ர க்ருத மஸ்தகாஞ்சலீம்
பாஷ்பவாரி பரிபூர்ண லோசனம்
மாருதீம் நமத ராக்ஷஸாந்தகம்
அஞ்சனானந்தனம் வீரம்
அசோகவன சஞ்சாரம்
ஜானகி சோக நாசனம்
கபீசமக்ஷஹந்தாரம்
வந்தே லங்கா பயங்கரம்
அதுலித பல தாமம்
சுவர்ணசைலாப தேஹம்
தனுஜவனக்ரிசானும்
ஜ்ஞானி நாமக்ரகண்யம்
சகலகுண நிதானம் வாநராணாமதீசம்
ரகுபதி வரதூதம் வாதஜாதம் நமாமி

இதி ஹனுமத் ஸ்துதி:
சமாப்தம்.

ஸ்ரீ பஞ்சரத்ன ஸ்தோத்ரம்-
(ஸ்ரீ ஆதிசங்கரர் அருளியது)

      ஸீதாகில விஷயேச்சம்
      ஜாதானந்தாஸ்ரு புளகமத்யுச்சம்
      சீதாபதி தூதாத்யம்
      வாதாத்மஜ மத்ய பாவயே ஹ்ருத்யம்

(காமக்ரோதாதிகள் விட்டு இதய சுத்தியுடன் ஸ்ரீ ராமனைப் பிரர்த்தித்து ஆனந்த கண்ணீர் பொழிந்து மெய் சிலிர்த்து நிர்மலமான உருவத்தோடு இருக்கும் ஸ்ரீ ராமனின் முக்கியதூதுவராகிய ஆஞ்சனேயனை நான் மனதில் தியானிக்கிறேன்)

      த்ருணாருண முககமலம்
      கருணாசரசபூர புரிதாபாங்கம்
      சஞ்சீவனமாசாஸே மஞ்சுள
      மஹிமானமஞ்சனா பாக்யம்

(உதய சூரியனின் ஒளிபோல் பிரகாசிக்கின்ற முககமலம் உடையவனும், அபயம் தேடி வருபவர்களைக் கருணையுடன் காத்தருள்பவனும், மகானும், ஜீவனைக் கொடுப்பவனும், அஞ்சனையின் சௌபாக்யமும் ஆகிய ஆஞ்சனேயனைச் சரணடைகிறேன்.)

      சம்பர வைரி சராதிகமம்புஜதள
      விபுல லோசநோதாரம்
      கம்புகளமனில திஷ்டம்
      விம்பலஜ்வலிதோஷ்ட மேகவலம்பே

(காம தேவனின் ஆசை அம்புகளைத் தோற்கடித்தவனும், விசாலமான கமலதளம் போன்ற கண்களை உடையவனும், சங்கு போன்ற அழகுள்ள கழுத்தும்  சிவந்து துடித்த கவிள் தடங்களும் உதடுகளும் உள்ளவனும், வாயுதேவனின் பாக்யத்தால் பிறந்தவனுமாகிய ஆஞ்சனேயனை நான் சரணடைகிறேன்.)

      தூரீக்ருத சீதார்த்தி:
      ப்ரகடீக்ருத ராம வைபவ ஸ்பூர்த்தி
      தாரித தசமுக கீர்த்தி:
      புரதோ மம பாதுஹனுமதோ மூர்த்தி:

(சீதாதேவியின் இதய துக்கம் அகற்றியவனும் ஸ்ரீராமசந்திரனின் சிறப்புக்கு மறு உருவமாக விளங்கியவனும், பத்துதலை ராவணன் என்கின்ற ராட்சஸனின் கீர்த்தியை நாசம் செய்தவனுமாகிய ஹனுமான் சுவாமி என்முன்பு தோன்றவும்)

      வானர நிராத்யக்க்ஷம் தான குல
      குமுதரவிகர ஸத்ரிக்ஷயம்
      தீன ஜனாவன தீக்ஷம்
      பவனதப: பாகபுஞ்ச மத்ராக்ஷம்.

(வானர சேனை நாயகனும் ராட்சஸ குலமாகிய ஆம்பல் பொய்கைக்கு சூரிய கிரணத்திற்கு ஒப்பானவனும், ஜனங்களைக் காப்பதில் சிரத்தை ஊன்றியவனும், வாயுதேவனின் பிரார்த்தனைப் பயனாகப் பிறந்த ஆஞ்சனேயனை நான் கண்டேன்.)

      ஏதத் பவனசுதஸ்ய ஸ்தோத்ரம் ய:
      படதி பஞ்சரத்னாக்யம்
      சிரமிஹ நிகிலான் போகான் முக்த்வா
      ஸ்ரீ ராம பக்திபாக்பவதி
(பவன சந்ததியான ஹனுமானின் புனிதமான இந்த பஞ்சரத்ன ஸ்தோத்ரம் பக்தியுடன் சொல்பவர்கள் நீண்டகாலம் எல்லா சுக சௌகரியங்களும் பெற்று வாழ ஸ்ரீ ராமன் கிருபையும் கடாட்சமும் நல்கி அனுக்ரகிப்பார்.)
-=-=-=-=-=-= -=-=-=-=- =--=-=-=- =-=-=-=-= -=-=-=-=- =

ஹனுமான் கோயில்களும் சங்கற்பங்களும்.

      இந்தியாவில் எல்லப் பிரதேசங்களிலும் ஹனுமன் கோயில்களைக் காணலாம். மிகப் புரதனமான ஹனுமான் கோயில் அயோத்தியில் சரயு நதிக்கரையிலுள்ள ஹனுமான் கட்டியிலுள்ளது. ஸ்ரீ ராமன் அயோத்தியில் ஆட்சி புரிகின்ற கலத்தில் ஸ்ரீ ஹனுமான் அங்கு வசித்த இடத்தில் அந்தக் கோயில் உள்ளது. தவம் செய்யும் நிலையிலுள்ள அங்குள்ள மூர்த்திக்கு ஞான ஹனுமான் என்று பெயர். சங்கட மோட்சன் ஹனுமானையும் துளசிதாசருக்குக் காட்சி தந்த பல ஹனுமானையும் காசியில் தரிசிக்கலாம். இலட்சுமணபுரியிலும் ஹனுமான் கோயில் உண்டு. ஏழ்மை அகற்றுவதில் பெயர் பெற்ற ஜனக்புரி கோயிலில் உள்ள ஹனுமானை லக்ஷ்மீகர ஹனுமான் என்று அழைக்கிறார்கள். 

      பத்ரிநாத்திலிருப்பது யுக்தோத்யுக்த ஹனுமான். பீமாபூரில் உளநோய் குணப் படுத்தும் தேவதையாக ஹனுமானைத் தரிசிக்கலாம். கொல்கொத்தாவில் உள்ள ஹனுமான் சித்த பீடமாகக் கருதப்படுகிறது. ராஞ்சியில் வசிக்கும் உம்ர என்ற கிரிவர்க்கத்தைச் சேர்ந்தவர்கள் ஹனுமானின் பின்காமிகள் எனத் தங்களைக் கருதுகின்றனர். அஞ்சனாதேவியும் பால ஹனுமானும் இவர்களுடைய முக்கிய தெய்வங்கள்.

      ஹனுமான் பிறந்த இடமெனக் கருதப்படும் குகையும் ராஞ்சியில் பார்க்கலாம். தன் மனதை மாற்ற வந்த காமதேவனை ஹனுமான் தோற்கடித்தது ஜெகந்நாத் பூரியில் என்று நம்ப்ப் படுகிறது. அதனால் இங்குள்ள ஹனுமானுக்கு மகர்த்வஜ ஹனுமான் என்று பெயர்வந்தது. பூரியில் ஜெகந்நாத சுவாமியின் பூந்தோட்டக் காவலராக சுரங்க ஹனுமான் பிரதிஷ்டை செய்யப் பட்டிருக்கிறார். குடஜாத்ரி மலையானது மருத்துவ மலையை ஹனுமான் திரும்பக் கொண்டு செல்கையில் அதன் உச்சிப் பகுதி இடிந்து கீழே விழுந்ததால் உண்டானது என்று கூறப்படுகிறது. கிஷ்கிந்தா ஆந்திராவில் இருந்தது என்று சொல்லப்படுகிறது. தண்டகாரண்யம் சுக்ரீவனின் மது வனம் இவையும் ஆந்திரா வில்தான் இருந்ததெனக் கூறுகிறார்கள். இம்மாநிலம் முழுவதும் ஹனுமத் சேவை நடக்கிறது. புட்டப் பர்த்தியில் சத்திய சாய் பாபா நிறுவிய ஹனுமான் விக்ரகம்  உலகப் பெயர் பெற்றது. ஸ்ரீகாகுளத்திலுள்ள கூர்மாவதார கோயிலில் வீர ஹனுமான் உப தேவனாக இருக்கிறார். கோதாவரி நதிக்கரையிலுள்ள முதிடிவரம் கோயிலில் கௌதம முனிவர் நிறுவிய தாண்டவ ஹனுமான் இருக்கிறார். தேர்வில் வெற்றிபெற வரம் வேண்டி அவுரங்கா பாத்திலுள்ள ஆஞ்சநேயரைத் தேடி அனேகர் செல்கிறார்கள்.

      கர்நாடகாவில் உள்ள பலகூரில் சர்ப்ப துக்கத்தை அகற்றும் ஹனுமான் உள்ளார். மந்திராலயம் கோயிலில் ஸ்ரீ ராகவேந்திர சுவாமிகள்  நிறுவிய பஞ்சமுக ஹனுமான் உள்ளார். பீஜப்பூர் துளசி கிரி கோயிலில் உடன் வரந்தரும் ஹனுமானுக்கு சிறப்பான பூஜைகள் நடைபெறுகின்றன. உடுப்பி கிருஷ்ணன் கோயிலில் ஹனுமானை பிரதிஷ்டை செய்தவர் ஸ்ரீ மத்வாச்சாரியார். கர்நாடகாவில் உள்ள உடற்பயிற்சி நிலையங்களெல்லாம் வீர ஹனுமனை முக்கிய தேவனாக வைத்துள்ளார்கள்.முல்பாகல் ஹனுமான் மிகவும் பிரசித்தம். கொல்லூர் மூகாம்பிகா கோயிலில் உப தேவர்களில் ஒருவர் ஸ்ரீ ஆதி சங்கரர் பிரதிஷ்டை செய்த ஆஞ்சனேயர்.

       தமிழ் நாட்டில் சோளிங்கபுரம் கடிகாசலத்தில் சங்கு சக்கரத்துடன் யோக நிஷ்டையில்  நிற்கும் ஹனுமானைப் பாண்டிய மன்னன் இந்திரத்யும்னன் பிரதிஷ்டை செய்துள்ளார். அதே போல ராயப்பேட்டையிலும், செங்கற்பட்டிலும், படப்பையிலும், காஞ்சீபுரம், விருத்தாசலம், நாமக்கல், கும்பகோணம் நங்க நல்லூர் ஆகிய இடங்களில் உள்ள ஹனுமான் கோயில்கள் முக்கியமானவை. தாம்பரம் செல்லும் வழியில் ஸ்ரீ ஸ்கந்தாஸ்ரமத்தில் ராஜபாக்கத்தில் பிரசித்தி பெற்ற பஞ்ச முக வினாயகர், பஞ்ச முக ஆஞ்சனேயர் ஆகியோர் அருளாட்சி செய்கின்றனர். பாரதத்திலேயே மிகப் பெரிய ஹனுமான் ஸ்தாணு மாலையர் கோயிலில்  ஹனுமான்,சுசீந்திரத்தில் உள்ளார்.

      கேரளத்தில் கண்ணூர் மாவட்டத்தில் செறுதாமும் ஸ்ரீராகவபுரம் கோயிலில் பட்டாபிஷேகம் முடித்து ராஜாதி ராஜனாக வீற்றிருக்கும் ஸ்ரீ ராமர் விக்கிரகம் நிறுவப்பட்டுள்ளது. அங்கே வட மேற்கில் சிறிய கோயிலில் கைகூப்பி வணங்கி நிற்கும் ஹனுமார் உள்ளார். ஹனுமான் பெயரில் தான் அந்தக் கோயில் அறியப்படுகிறது. ராகவபுரம் என்பதை ஹனுமாரம்பலம் என்றே அழைக்கிறார்கள். தலைச் சேரி திருவங்காட்டுள்ள ஸ்ரீ ராமர் கராந்தகன். அங்கு ஹனுமான் பிரசித்தம். ஸ்ரீ ராம லெக்ஷ்மணர்  இருக்கும் திருவில்லாமலைக் கோயிலில் ஹனுமான் சங்கற்பஸ்தானம்மும் அலங்கார பிம்பமும் மட்டுமே உள்ளன. திருப்ரகயாறில் ஹனுமானுக்கு முக்கியத்துவம் கோடிமுனையில் கொடுகப்படுகிறது. அண்டல்லூர் காவில் தெய்வத்தார் என்ற ஸ்ரீராமருக்கு நேர் முகமாக ஹனுமான் சேவை செய்கிறார். கண்ணூர் மாவட்டத்தில் பெரளச்சேரிக்கு அருகில் மக்ரேரியில் திரு சுப்பிரமணிய சுவாமியைப் பிரதிஷ்டை செய்தது ஹனுமானே என்று வரலாறு கூறுகிறது. மர்க்கடசேரி என்பது மக்ரேரி என்றாயிற்று என்கிறார்கள். பந்தனம் திட்டை மாவட்டத்தில் கவியூரில் ஸ்ரீராமர்பிரதிஷ்டை செய்த இராமநாத சிவன் விக்கிரகம் உள்ளது.  முகூர்த்தத்தைத் தாண்டி சொற்ப காலதாமதம் ஏற்பட்டதால் ஹனுமான் கொண்டுவந்த சிவலிங்கம் கோயில் மதில்கட்டுக்குள் மற்றொரு இடத்தில் தனியாகப் பிரதிஷ்டை செய்யப்பட்டுள்ளது. காசர்கோடு மாவட்டத்திலுள்ள செறுவத்தூருக்கு அருகில் மேலே மட்டலாயி ஸ்ரீராமசுவாமி கோயிலுக்கு சுற்றிலும் குரங்குகள் வாழ்ந்துவருகின்றன. இங்கு ஹனுமான் இருப்பதால் குரங்குகள் தாவளமடிக்கின்றன. மட்டலாயிக் குன்றும் மயிலாடிக் குன்றும் மருத்துவக் குன்றை ஹனுமான் எடுத்துச் செல்லும் போது அதிலிருந்து அடர்ந்து விழுந்த மண்தரிகள் என்ற நம்பிக்கையும் உள்ளது. திருவனந்தபுரம் பாளையத்தில் அங்குள்ள சேனையுடன் சேர்ந்து ஹனுமான் கோயில் இருக்கிறது. ஒரே மாதிரியான இரண்டு கர்ப்பகிரகங்களில் சிவனும் ஹனுமானும் பிரதிஷ்டை செய்யப்பட்டுள்ளனர். தந்தை சிவனுக்குப் பூஜைகள் செய்த பின்னரே தனயன்ஹனுமானுக்குபூஜை செய்வார்கள் இருப்பினும் மகனுக்கே முக்கியத்துவம் கொடுக்கப்படுகிறது. திருவனந்தபுரம் தெற்குத் தெரு நர்மதேஸ்வரம் சிவன் கோயிலில் ஹனுமானுக்கு முக்கிய இடம் உள்ளது. கோசாயிச்சாவடியிலும் ஹனுமான் பிரதிஷ்டை உள்ளது ஸ்ரீ பத்மநாப சுவாமி கோயிலில் உள்ள ஸ்ரீராமஸ்தானத்திலும், கோட்டைக்குள் இருக்கும் ஸ்ரீ சீதாராமபக்த ஹனுமான் சபையின் தலைமையகத்திலும் ஆஞ்சனேயர் அருள்புரிகிறார். 

     ஸ்ரீராமபக்தி வளர்பதற்கும் உலகம் ஆர்ஷ கலாச்சாரத்தை ஏற்றுக் கொள்வதை வேகப்படுத்து வதற்கும் பிறந்திருக்கின்ற ஜகத் குரு சந்தியாநந்த சரஸ்வதியின் வழி ஸ்ரீ ராமதாசன் ஆவது தான். செங்கோட்டுக் கோணம் ஸ்ரீ ராமதாச மிஷன் கோயிலலிலும் கிளைகளிலும் ஆஞ்சனேயர் பிரதிஷ்டை உள்ளது. திருச்சிவ பேரூர் நரசிம்ஹ சுவாமி கோயிலில் ஹனுமானுக்கு தனி கோயிலும் தனி பூஜையும் உண்டு. பறவூர் மூகாம்பிகா கோயில்,  அலைப்புழை முல்லக்கல் பகவதி கோயில் ஆகிய இடங்களில் உபதேவனாக ஹனுமான் பிரதிஷ்டை உள்ளது. பம்பா கணபதி கோயிலுடன் சேர்ந்தார்போல் ஸ்ரீ ராமனுக்கும் ஹனுமானுக்கும் பிரதிஷ்டை உண்டு. மூவாற்றுப் புழையிலுள்ள காவுங்கரைச் சந்தைக்கு சீரும் சிறப்பும் தருவது முன்பு காடாக இருந்த அவ்விடத்திலுள்ள ஹனுமான் கோயிலே ஆகும்.. திருச்சூர் திருவம்பாடி கோயிலிலும் ஹனுமான் இருப்பதாக சங்கற்பம். கோழிக்கோட்டிலுள்ள வைராகி மடத்தின் பூஜை ஏற்பாடுகளுடன் மிட்டாய்த் தெருவில் உள்ள ஹனுமான் அநேக ஆயிரம் பக்தர்களை ஈர்க்கிறார். கோழிக்கோடு பந்தீராங்கவிலுள்ள கொடல் நடக்காவில் மங்கலசேரி பகவதி கோயிலில் ஒரு ஹனுமான் திடல் உண்டு.

      திப்பு சுல்த்தான் படை ஓட்டகாலத்தில் தானூர் திருக்கைக்காட்டு மடத்திலுள்ள நாகேரி சுவாமிகள் தன் சீடர்களுடன் நித்திய பூஜை செய்யும் சாளக்கிராமம் எடுத்துக்கொண்டு கோழிக்கோடு ராஜா சாமூதிரி மன்னரின் உபதேசப்படி திருவனந்தபுரம் புறப்பட்டார். வழியில் மதியத்துடன் வள்ளிக் குன்றிலுள்ள நெறும்கைதக் கோட்டையை அடைந்த்தார்.  ஸ்ரீ கோயிலுகுள் புகுந்து ஸ்ரீராமத்  தியானத்துடன் பூஜை நடத்தி திருமதுரம் பிரசாதத்துடன் வெளியே வந்ததும், இறையருள் காட்டி சுற்றுமுள்ள காடுகளிலிருந்து ஏராளமான குரங்குகள் இறங்கி வந்தன. இங்குள கோயிலின் பலிக் கற்களில் இருபுறமும் ஹனுமான் உருவம் செதுக்கப்பட்டுள்ளன. ஏர்ணாகுளம் சிவன் கோயிலில் வடக்கும் கிழக்கும் ஹனுமானுக்கு பிரதிஷ்டை உண்டு. செறுப்புளச்சேரிக்கு அடுத்த மணிக்கச்சேரியில் சமுத்திரம் தாண்ட தயாராகி நிற்கும் ஹனுமானின் பிரதிஷ்டை உண்டு.

     பாலக்காடு புதுச்சேரி நறுகம்புள்ளி ஆற்றுக்கு அருகில் ஒரு ஹனுமான் கோயில் உள்ளது. காஞ்சங்காட்டுள்ள ஹனுமான் கோயில் மிகவும் புகழ் வய்ந்தது. ஒற்றழிப் பாலத்திற்கு அடுத்து கரிம்புழை என்ற இடத்தில் ஒரு ஹனுமான் கோயில் உண்டு. கோழிக்கொடு வெள்ளிமாடு குன்றிலுள்ள நும்ப்ரா பகவதி கோயிலில் ஹனுமார் இருக்கிறார்.

       பதவியில் உபதேவன் என்றாலும் முக்கியத்துவத்தில் சற்றும் குறையாதவர் ஸ்ரீ ஹனுமான். கோழிக்கோடு பன்னியங்கரை கிழக்கே முரிங்கத்து பகவதி கோயிலிலும் ஹனுமான் குட்டி இருக்கிறார். கோட்டைகளுக்கு துவார பாலகனாக இருப்பது ஸ்ரீ ஹனுமான். அரிக்காட்டி, காசர்கோடு, பேக்கல் கோட்டைகளில் ஹனுமான் கோவில்கள் உள்ளன. மன்னார்க்காடு அனங்கன் மலையில் ஹனுமான் கைப்பத்தி பதிந்த அடையாளம் இருக்கிறது. திரூர்தாலுகா, திருப்பராங்கோடு பஞ்சாயத்தில் ஆலத்தியூர் கிராமத்தில்  உள்ள கோயிலில் பிரதான தேவனும், புருஷோத்தமனும் ஆன ஸ்ரீ ராமரை ஒரு பிரத்தியேகமான சங்கற்பத்தில்கண்டு ஜனங்கள் வழிபடுகிறார்கள். இங்கு சீதா பிராட்டி இல்லை. சீதையைத் தேடிச் செல்லும்  உத்தம பக்தனுக்கு சீதையிடம் சொல்லவேண்டிய அடையாள வாக்கியத்தை காதில் ஓதும் பாவத்தில் நிற்கிறார் ஸ்ரீராமர். தன் சுவாமி சொல்வதைக் கூர்ந்து நோக்கும் பாவத்தில் நிற்கிறார் ஸ்ரீ ஹனுமான். கதையுடன் நிற்கும் ஹனுமான் தன் சுவாமி சொல்லும் வார்த்தைகளைக் கேட்க தலையைச் சற்று சரித்து கவனத்துடன் நிற்கிறார்.
      புத்திர்பலம் யசோதைர்யம்
      நிர்பயத்வமரோகத
      அஜாட்யம் வக்படுத்வம்
      ஹனுமத் ஸ்மரணாத் பவேத்.

செய்தி மூலம்"ஹனுமான் மஹாத்மியம், ஆலத்தியூர் பெரும் திருக்கோயில் திரூர்"
அன்புடன் வெ.சுப்பிரமணியன் ஓம்.

.