STORY

Master of Games 

An old man who lived in a small side street in the city of Mumbai had to put up with the nuisance of having boys play cricket outside his house, at night.

One evening when the boys were particularly noisy, he went out to talk to them.

He explained that he was a pensioner who was happiest when he could see or hear boys playing his favorite game, cricket. He said he would give them 25 rupees each week to play in the street at night.

The boys were thrilled.

They were being paid to do something they enjoyed.

At the end of the first week they knocked at the old man's house and asked to be paid.

He did so.

The second week when they asked for payment he said he had run out of money and sent them away with only 15 rupees.

The third week the man said he had not yet received his pension and gave them only 10 rupees.

The boys were very disappointed but there was not much they could do about it.

The fourth week the man said he could not afford to pay them 25 rupees as he had promised, but would give them 5 rupees each week without fail.

This was too much for the boys.

"You expect us to play seven days a week for a measly 5 rupees!" they yelled. "Go to blazes."

They stormed away and never played on the street again.

MORAL STORY

The Art of Giving

"Rivers do not drink their own water, nor do tree eat their own fruit, nor do rain clouds eat the grains reared by them. The wealth of the noble is used solely for the benefit of others?
 
Even after accepting that giving is good and that one must learn to give, several questions need to be answered.
 

The first question is when should one give?

We all know the famous incident from Mahabharat.

Yudhisthir, asks a beggar seeking alms to come the next day. On this, Bhim rejoices, that Yudhisthir his brother, has conquered death! For he is sure that he will  be around tomorrow to give. Yudhisthir gets the message.  
One does not know really whether one will be there tomorrow to give!
 

The time to give therefore is now.

The next question is 'how much to give?

 
One recalls the famous incident from history. Rana Pratap was reeling after defeat from the Moghals. He had lost his army, he had lost his wealth, and most important he had lost hope, his will to fight. At that time in his darkest hour, his erstwhile minister Bhamasha came seeking him and placed his entire fortune at the disposal of Rana Pratap. With this, Rana Pratap raised an army and lived to fight another day.
 

The answer to this question how much to give is
"Give as much as you can!

The next question is what to give?

 
It is not only money that can be given. It could be a flower or even a smile.
 
It is not how much one gives but how one gives that really matters. When you give a smile to a stranger that may be the only good thing received by him in days and weeks!
 

"You can give anything but you must give with your heart!

One also needs answer to this question whom to give?

 
Many times we avoid giving by finding fault with the person who is seeking. However, being judgmental and rejecting a person on the presumption that he may not be the most deserving is not justified.
 

“Give without being judgmental!

Next we have to answer 'How to give?

 
Coming to the manner of giving, one has to ensure that the receiver does not feel humiliated, nor the giver feels proud by giving.
 
In giving follow the advice, ’Let not your left hand know what your right hand gives? Charity without publicity and fanfare is the highest form of charity.
 

'Give quietly!

 

While giving let not the recipient feel small or humiliated. After all what we give never really belonged to us. We come to this world with nothing and will go with nothing. The thing gifted was only with us for a temporary period. Why then take pride in giving away something which really did not belong to us? Give with grace and with a feeling of gratitude.

What should one feel after giving?

 
We all know the story of Eklavya. When Dronacharya asked him for his right thumb as "Guru Dakshina?he unhesitatingly cut off the thumb and gave it to Dronacharya.
 
There is a little known sequel to this story. Eklavya was asked whether he ever regretted the act of giving away his thumb. He replied, and the reply has to be believed to be true, as it was asked to him when he was dying.
 
His reply was "Yes! I regretted this only once in my life. It was when Pandavas were coming in to kill Dronacharya who was broken hearted on the false news of death of his son Ashwathama and had stopped fighting. It was then that I regretted the loss of my thumb. If the thumb was there, no one could have dared hurt my Guru?

The message to us is clear.
 

Give and never regret giving!

 
And the last question is
 

‘How much should we provide for our heirs?

 
Ask yourself 'are we taking away from them the gift of work'? - A source of happiness! The answer is given by Warren Buffett:  
 

"Leave your kids enough to do anything, but not enough to do nothing!


I would conclude by saying: let us learn the Art of Giving, and quoting Sant Kabir:

 
"When the wealth in the house increases, when water fills a boat, Throw them out with both hands!

This is the wise thing to do.

indian temples

Indian Temples

Trimbakeshwar Temple, Nasik, Maharashtra

Kedarnath temple, Kedarnath, Uttarakhand

SriDharmasthalaManjunatheshwara Temple, Dharmasthala (75 kms from Mangalore), Karnataka

Lord Kalabhairaveshwara Temple , Adichunchanagiri Math (95 Kms fromBangalore ), Karnataka

religion--kooratthaazvaar

KoorathAzhvaan 1000th Anniversary

Disciple Secures Moksham for his Acharya!!


Born in Kooram Village near Kanchipuram, KoorathAzhvaan ruled the place, while at the same time devoting a lot of his time in the service of Bhagavathas and other Vishnu devotees.

A little distance away, at Kanchipuram, Thiru Kachi Nambi was engaged in a direct one to one conversation with Varadaraja Perumal every night.

One night, while they were involved in one such long conversation, they heard a huge bell sound. Lord Varadar enquired if this was the closing bell of the temple and as to why it was so late.

Nambi narrated to him the story of KoorathAzhvaan and his dedicated service. Having served all the Bhagavathas till late in the night with Thathikarathanai (serving food to guests), it was the noise of the closing of the door at KoorathAzhvaan’s house signalling the end of the service for the day.

An inquisitive Varadar asked if KoorathAzhvaan was a wealthy person and rich enough to serve so many people.


The next day Nambi met KoorathAzhvaan and shared the details of his previous night’s conversation, leaving KoorathAzhvaan disappointed. After all his service, did the Lord only see him as a rich and wealthy person and not his dedicated service?

But quickly he realized the real intention of Lord Varadar and gave away his wealth that very minute.

Renounces Wealth

Time had come for him to be with his Acharya Ramanuja and he along with his wife took the long route from Kooram to Srirangam. On the way through the forest, he found his wife showing signs of anxiety. On enquiry, he found his wife to be carrying a golden vattil (sacred bowl). Angered at her holding back a bit of his wealth, he immediately threw it away. Such was his commitment to renunciation.

At Srirangam, he dedicated his entire life to service assigned by his Acharya. During this period, KoorathAzhvaan displayed immeasurable instances of unstinting service.

On one occasion, he found a frog under the clutches of a big snake and immediately shouted if someone could save the small frog. Such was his tenderness. On another occasion, a pregnant woman was struggling to fill water on the Cauvery river banks and KoorathAzhvaan immediately ran into help.

Once, he was assigned the task of cutting the plantain. A little later not finding him, Ramanuja searched out for him only to find his disciple in a fainted condition. On enquiry, he informed that he was shocked to see juice coming out of the plantain (when he pressed with a knife) and hence the reason for his fainting. Such was his softness!!!!

Knowledge unequalled

Ramanuja was to write the Sri Bashyam composition, the reference material for which was available only in Kashmir. Ramanuja and koorathazhvaan collected the material but before they could start their journey back to srirangam, they found the material had been stolen(while at Kashmir itself).

While Ramanuja was completely shocked, KoorathAzhvaan seemed less worried for he had gone through the material once through the night and had the special ability to absorb all that he had read.

Such was his absorption power and knowledge, that a single read was enough for him to grasp the entire content of such an extensive document.

Highest form of Service
On another occasion, angered by some action, Ramanuja asked KoorathAzhvaan to leave the house. Obedient disciple that he was, KoorathAzhvaan stayed outside the house leading to embarrassing questions from onlookers. Unmindful of the comments, KoorathAzhvaan continue his service.

KoorathAzhvaan’s simple answer was he was a Sishya of Ramanuja and his duty was to follow everything as directed by his Acharya and hence there was no embarrassment in being outside.

Stunned by this response, Ramanuja called him back. This was another instance of his outstanding commitment to service.

KoorathAzhvaan plucks out his eyes

Once a chozha king, who was a Saivite devotee, directed his people to sign a document that Lord Siva was the greatest. A Vaishnavite devotee refused to sign and asked the king to get Ramanuja to sign, if he really believed that Siva was the greatest. Accordingly, the king ordered for Ramanuja to be brought to his court.

Anxious at the anger of the king and worried as to what could happen to his Acharya, KoorathAzhvaan disguised as Ramanuja and entered the court of the Chozha King. As expected he refused to sign.

Angered at his refusal to sign and having found out his disguised form, the king ordered the plucking of his eyes. Not wanting the king’s messenger to touch him, KoorathAzhvaan did the unthinkable- he removed both his eyes with his own hands using his long sharp nails.

Sishya gets Moksham for his Acharya

Varadaraja Perumal

For a long time, he was without vision and away from his Acharya, who had left for Melkote. Later, Ramanuja came back and took KoorathAzhvaan to Lord Varadan to help him regain his vision. When asked what he wanted, KoorathAzhvaan asked for Moksham for Naaluran, the person who was the cause for his lost vision. Such was his greatness that he would not think ill even to those who did wrong to him.

When pressed again, he said he would like to see his Acharya, another indication of his supreme service to his Acharya!

Periya Perumal of Srirangam gave the final Moksham- ‘To you and to your related/connected people I give moksham’. KoorathAzhvaan had thus indirectly secured Moksham for his Acharya as well- A very unique occurance indeed- that of an Acharya getting Moksham through his sishya.

When asked the reason for asking moksham before his Acharya, KoorathAzhvaan revealed that he wanted to go and get ready the sacred water so he could serve the feet of his Acharya when he arrived there later. Even after Moksham, KoorathAzhvaan wanted to serve his Acharya Ramanuja!

KoorathAzhvaan was the ultimate symbol of Perfection – The Perfect disciple with the Perfect knowledge.

He lived for 110years, spending his final days in Srirangam before attaining Moksham.

TIRUPPAAVAI THANIYANKAL-RELIGION

Let us enjoy Thiruppavai verse one a day…


Let us meditate on the lotus feet of Sri Godha piraaTTi by enjoying her glories and by reciting her thaniyan before we venture into the verse.



Parasara Bhattar composed this wonderful thaniyan on AndAL…



NeeLA-Tunga sthanagiri-taDI Suptham udhbhOdhya KrishNam

PaarArTyam svam sruthi-satha- siras-siddham adhyApayanthI

svOcchishtAyAm sraji nigalitham yaa balAthkruthya bhunkthE

GOdhA Tasyai Nama idhamidham bhUya yEvAsthu BhUya:



Meaning according to Dr.V.N.S.Raghavan:



May I offer my obeisance again and again to Goddess ANDAL

alias GOdhA --to Her alone--who awakened Lord KrishNA (taking

rest and) sleeping on the mountain-like lofty breasts of

Goddess NILA alias Nappinnai PirAtti; GOdhA , who has

imparted to Him ( Lord KrishNA )Her dependence ( on Him )

as established in the hundreds of the texts of the crown

of the VedAs( Viz. the VedAnthA or the Upanishads); and

GOdhA , who forcefully enjoys Him after binding Him with

flower-wreaths that were already worn by Her.



Relationship of the Taniyan to ThiruppAvai Paasuram



Parasara Bhattar's Taniyan arose from reflections

on " the Kutthu ViLakkeriya" 19th ThiruppAvai Paasuram ,

where ANDAL's PurushakAra prapatthi to NeeLaa Piraatti

is covered.



NeeLA devi has utmost importance in KrishNAvathAram

and AzhwArs have celebrated this sambhandham in their

NaalAyira Dhivya Prabhandhams( NDP):



NamaskAram to ANDAL by ParAsara Bhattar:



" GodhA Tasyai idham idham nama:" To that Godhai ,

all SaasthrA-ordained namaskArams be !



Parasara Bhattar performs PraNAmam to Godhai repeatedly and in many ways.



" BhUya yEvAsthu BhUya :" May those PraNAmams be

repeated in ascending order and be repeated !



Why is GodhA being saluted profusely by Bhattar?

It is because of what She did for us:



(1) She woke up Her Lord , KrishNan (udhbhOdhya KrishNam) ,

who was sleeping blissfully on the vale of the hillock-like

breasts of Nappinnai and instructed (remided)Him (adhyApayaNTHI)

about His sworn duties attested in hundreds of Upanishads

about His Sarva Seshithvam and His Seshi-Sesha relationship

to Jeevans. She became the AchAryan to GeethAchAryan

Himself and reminded Him to wake up and go about His

sworn duties instead of lazing away comfortably

enjoying the Sukham of the lofty breasts of Nappinnai .



(2) She also reminded Him whether He with the name

KrishNan ( Krishir BhUvAchaka: Sabdha Nasccha

nivrutthi Vaachaka:/ You are the One , who gives

aanandham to BhUmi ) . Have You forgotten that

I am Your other consort , BhUmi in ANDAL form

while You rest joyously with NeeLai? She reminded KrishNA

about their Sambhandham ( UtthamUr Swamy's anubhavam).

She questioned Him about His special Moham (infatuation)

for NeeLai , while He should be equally attentive to all

the Three Devis including Herself (" Hreesccha tE

LakshmIsccha Pathnyou" ).



(3) She reminded Him of Her Seshathvam to Him

( Svam PaarArthyam adhyApayanthI) .She reminded

Her Lord that all the chEthanams of the land (BhUmi)

are Sesha BhUthars to Him and that He should wake up

and accept their preethi-poorvaka kaimkaryams and

bless them as their Sarva Seshi. With rights as

the compassionate AchAryan , She instructed Him on

His sworn duties .She is SaakshAth BhUmi PirAtti

(SaakshAth KshamAm --Swamy Desikan ), who pleaded for

the boon of a Laghu UpAyam from Her Lord for us ,

the suffering Jeevans ( VarAha Charama SlOkam ).

That is what She was instructing the Lord about

His relationships and responsibilities ( PaarArdhyam

AdhyApayanthI) in the spirit of "Thvanm mE ,

aham mE" of Bhattar's Thirumanjanakkattiy am , where

the Lord in wet clothes adorned by TuLasi garland

vouches for His sarva Swamithvam to an arrogant jeevan.

This is the Sruthi satha sira siddham PaarArdhyam .

This PaarArdhya Tatthvam is incorporated in the meaning of

Pranavam.This is Sruthi Sira Siddham. She as BhUmi Piratti

( NDP: 614, 1100 and 3772) reminded Her Lord of

this fundamental tatthvam and awakened Him from

His deep slumber to perform His sworn duties.



How did She plead for us ?

She tied Him (Lord KrishNA) down with the TuLasi Maali

that She adorned (svOcchishtAyAm sraji nigaLitham )

and enjoyed Him forcefully ( balAthkruthya BhungthE).

Just as NelA Devi tied down the Lord with Her

Dhivya Soundharyam of Her Tunga Sthana Giri, ANDAL

tied Him down with her TuLasi Maalai and instructed Him

to go about His duties.He was powerless to resist Her

and later married Her and settled down at His

father-in-law' s house at SrivilliputthUr and

stayes there to do His duties.



Taniyan # 2 Uyyakondaar aruLicceythavai)



iruvikaRpa nEricai veNpaa



annavayal puthuvai aaNtaaL * araNGkaRkup

pannu thiruppaavaip palpathiyam * - innicaiyaal

paatikkotuththaaL naRpaamaalai pUmaalai *

cUtik kotuththaaLaic collu.



UyyakkoNDAr visualizes SrivilliputthUr as

a special djivya dEsam , where the Hamsam (Anna

Pakshi) known for its power to separate milk

from water are abundant. It is also a reference

to HamsAvathAra BhagavAn , who instructed BrahmA

on the meanings of Vedams. Parama Hamsa ParivrAjAkAs

also adorn this dhivya desam (Tathra KaashAyiNO VruddhAn--

as stated by Sumanthran in Srimath RaamAyaNam).

She is the Soodikkoduttha NaacchiyAr for Vatapathra Sayee.

She married (garlanded) Sri RanganAthan .Both

garlands of ANDAL are saluted by UyyakkoNDAr .

For Sri RangarAjan , She offered the garland

of ThiruppAvai verses( " ArangaRkkup Pannu ThiruppAvaip

Palpathiyam innisayAl Paadik kodutthAL NaRRppAmalai" ).

For Vatapathra Saayee , She offered TuLasi Maalais

that She adorned and sent with Vaadhyam and parisaram through

the sacred hands of Her father, PeriyAzhwAr. UyyakkoNDAr

asks us to sing about Her (Godhai's) glories

(SoodikkodutthALai sol ).



cUtikkotuththa cutarkkotiyE! * tholpaavai

paati aruLavalla palvaLaiyaay! * - naati nI

vENGkatavaRku ennai vithi enRa immaaRRam *

naam katavaa vaNNamE nalku.



In his first Taniyan, UyyakkoNDAr said that

the Naama SankIrthanam of ANDAL alone is enough

to be blessed. Here, He states that we should also

follow the path shown by Her through Her observance of

Vratham to attain the anugraham of Her Lord.



ANDAL declared : "uRavEl namakku ozhikka ozhiyAthU'

and " Unn tannOdu uRROmEyAvOm, UNAKKE naamm aatccheyvOm" .

UyyakkoNDAr prays to Godhai to bless us to emulate her

and to study and follow the meanings of Her "Thol Paavai".

Godhai's Vaak was "VenakatavaRkku yennai Vithi" ( Make me

the Sesham for Thiru Venkatavan ). UyaakoNDAr prays

to Her to be near Him ( Her Lord)and us so that we can

follow Her path (Maarga darsanam ) without transgression

("imARRAM naam kadavA vaNNam naadi nalhu" ).UyyakkoNDAr

asks Her to come near us with her EmperumAn and help us to

perform this vratham of ThiruppAvai nOnbhu.AchArya Seshathvam

is also implied here.



Dhivya: kanyAvratha Para SudhAsyanthi Sookthi PrabhandhO

Devi GodhA dhadhathu Gurava: Srinidhisccha Sriyam na:

--- (Sri UtthamUr Swamy's PraNAmam to GOdhai)



With her blessings, we will start with the short daily versions of individual Paasurams of ThiruppAvai and enter into this Kaimkaryam.

[Reference: Sri Satakopan Swami's translation of Sri U Ve PerukaraNai Swami's book exhaustive commentary on Thiruppavai]

religion-----hanumathodi

ஹனுமத்தோடி

கும்பகோணத்தில் இருக்கும் அருள்மிகு ஸ்ரீராமஸ்வாமி கோயிலில்


நாம் வாயு மைந்தன் ஸ்ரீ ராமதூதனை வீணாகானம் செய்யும்

கோலத்தில் காணலாம் ,

வீணாகானத்தில் நாரதர் சிறந்து விளங்கியவர் அவரும் தன் கானத்திற்கு ஈடே

இல்லை என்ற நினைப்பில் இருந்தபோது

அனுமனில் வீணாகானத்தில் தன்னை மறந்து சிலைப்போல் நின்று விட்டார்

ஆஞ்சநேயர் வாசிப்பில் ஒவ்வொரு ஸ்வரமும் ராம் ராம் என்று

சொல்லுமாம் அவர் வீணையுடன் ஒன்றி வாசிக்க அந்த நாதத்தில்

ஸ்ரீராமனும் ஒன்றி விடுவார் இவருக்க்குப்பிடித்த ராகத்தின் பெயர்

ஹனுமத்தோடி என்று இருக்கிறது மேளகர்த்தா வரிசையில்

எட்டாவதாக வருகிறது என ஞாபகம் ,

அவர் நாதத்தின் இனிமையைப்பார்த்து தன்னுடன் போட்டிக்கு

அழைத்தார் நாரதர் ,

போட்டி என்ன வென்றால்இசையினால் "கல்லும் கனியும் என்பதை நிரூபிக்க

வேண்டும் கல்லும் உருக வேண்டும் என்பதுதான்

{இதேபோல் தான் அக்பர் அரசவையில் ஐஸ்கட்டிகளைப் தன் இசையால் உருக

வைக்கவேண்டும் என்று சங்கீதவித்வான்

தான்சன் முன் நடந்தது என்று சரித்திரம் சொல்கிறது }



மாருதி இசைப்பது ராமனுக்காக அல்லவா ?இருப்பினும் நாரதரை

திருப்தி செய்ய அனுமார் ஒப்புத்துக்கொண்டார் ,

நாரதர் முதலில் அனுமாரை ஆரம்பிக்கச்சொன்னார் ,



அனுமாரும் அதன்படியே பாடியும் உடன் வீணையும் இசைக்க

ஆரம்பித்தார் தோடி ராகத்தில் ஸ்ரீராம ஜயராம ஜயஜயராமா"

என்ற ராம மந்திரத்தை எடுத்து அதில் தன்னையே மறந்தார் ,

சுற்றிலும் மலைகள் நடுநடுவே பாறைகள்,...... இசையை அனுபவித்தபடி நாரதர்

ஒரு பாறைமேல் அமர்ந்தபடி தன் மஹதி என்ற வீணையை தன் அருகில் பாறைமேல்

வைத்தார்

இசைநாதத்தில் அனுமனும் உருக நாரதரையும் அந்த இசை

உருக்கின,

கூடவே இருந்த பாறையும் உருகத்தொடங்கியது



அவ்வளவுதான் "மஹதி "என்ற நாரதரின் வீணையை

பாறை மூடிக்கொண்டது



அனுமனின் கானம் நின்று எங்கும் ஒரே இன்ப நிலை

நாரதருக்கு ஒன்றும் பேசமுடியாத நிலை மௌனம் தான்

அங்குப்பேசியது



போட்டி இன்னும் முடிவடையவில்லையே! தானும் கல்லுருகப்பாடி

ஜயிக்கவேண்டும் என்ற எண்ணம் வலுக்க தன் வீணையை

எடுக்கப்போனார் ஆனால் அதுவோ பாறையில் புதைந்து இருந்தது

சரி பாடி ஜயிக்கலாம் என்று பாட ஆரம்பித்தார்

ஆனால் ஒன்றும் நடக்கவில்லை



"அஞ்சன குமாரா நான் தோல்வியை ஒப்புத்துக்கொண்டு விட்டேன்

என் தோளில் என் வீணை எப்போதும் இருக்கும் தயவு செய்து

உன் இசையினால் திரும்பவும் பாறையை உருக்கி வீணையை

என்னிடம் கொடுத்துவிடு கொடுப்பதற்கு முன்னால் நீ அதை மீட்டிவிட்டுக்கொடு

உன் கரம் அதில் படவேண்டும் ",



அனுமன் இதைக்கேட்டு மனம் வருந்தி "நாரதமுனிவரே

தாங்கள் இப்படிச்சொல்லலாமா நாதகுருவா இப்படிச்சொல்கிறீர்கள்?

என்று மிகப்பணிவாகக்கூறி திரும்பவும் வீணையை இசைக்க

பாறை உருகி வீணையும் எடுக்க முடிந்த்து



அவர் வீணையும் ராம் ராம் என்று சொன்னதாக ஹிந்தியில்

ஒரு பாடல் உண்டு



சிவ்ஜி கே டம்ரூ ஸே நிகலா ராம் ராம் ராம் ,,,,,,,இதன் தமிழாக்கம்



சிவனின் உடுக்கில் பிறந்த நாதம் ராம் ராம் ராம்

நாரத்ரின் வீணையில் பிறந்தது ராம் ராம் ராம்

சபரியின் இலந்தையில் பிறந்தது ராம் ராம் ராம்

அனுமானின் வாயில் எப்போதுமே ராம் ராம் ராம்
 சபரியின் இலந்தையில் பிறந்தது ராம் ராம் ராம்

 அனுமானின் வாயில் எப்போதுமே ராம் ராம் ராம
இங்கயும் நீதான் ஒளிந்திருக்கிறாய் ராம்போலா!

ஹனும தோடி
தோடி ராகமே கடபயாதி ஸங்க்யைப்படி ஹனும தோடி என்றழைக்கப் படுகிறது.

சுத்த மத்யம ராகம்; 72 மேளகர்த்தா ராகங்களில் எட்டாவது; ஆனால் நவமியில்

அவதரித்தவனைக்

குறித்த பாடல்களே இந்த ராகத்தில் அதிகம் இருக்கும் என்னும் தோற்றம்.
இந்த ராகத்தில் ஸத்குரு த்யாகராஜர் 32 பாடல்கள் இயற்றியுள்ளார்; சில

அம்பிகைக்கானவை.

தீக்ஷிதரும் ஸ்ரீ ராமனின் மேல் தோடியில் பாடியுள்ளார்.



ஹிந்துஸ்தானி ஸங்கீதத்தில் இது பைரவி தாட்;காலையில் பாடும் ராகம்.

வடநாட்டவரின் தோடி ராகமும் நமது தோடி ராகமும் வேறு;

அவர்களது தோடி நமது சுபபந்துவராளி.

tourism;singapore

அழகிய சிங்கப்பூர்

சிங்கப்பூர் விமான தளத்தில் இறங்கிய உடன் முதலிலேயே காணக்கூடியது எங்கும் எப்பொழுதும் இவ்வளவு அழகாகவும் துப்புரவாகவும் மிகத் திறமையாகவும் கூட ஒரு நாட்டை நிர்வகிக்க முடிகிறதே என்ற மகிழ்ச்சியும் ஆச்சரியமும் கலந்த பிரமிப்பு.




விமான தளத்தைவிட்டு வெளியே வந்ததும் பார்க்கப் பிரமிக்க வைப்பவை, அழகுமிக்க சாலைகள். நடக்கக் கூட கூச்சப்படக்கூடியதான சுத்தம். பழுதடைய வாய்ப்பே இல்லாத, உறுதியான வடிவமைப்பு. சாலைகளில் குப்பைகளோ, அசுத்தங்களோ, நாற்றமோ கிடையாது. ஈ, கொசு, கிருமிகளுடன் கூடிய அசுத்த தண்ணீர் தேக்கமில்லை. எத்தனை மழை பெய்தாலும், தண்ணீர் மேடு பள்ளமின்றி வழிந்தோடி, நொடியில் வடியக்கூடிய அமைப்பு.



மரக்கன்றுகள் தொட்டிகளில் வளர்க்கப்பட்டு, தேவைப்படும் இடங்களில் நடப்பட்டு நன்றாகப் பராமரிக்கப்படுகின்றன. சாலைகளில் போக்குவரத்துக்கு இடைஞ்சலின்றி, குறுக்கிடாமல் இருக்க அவ்வப்போது களை எடுக்கப்பட்டு அழகுடன் பராமரிக்கப்படுகின்றன.



சாலைகளின் இரு மருங்கிலும் அழகுடன் மிளிரும் அழகான மரங்கள். அதனை ஒட்டி நடைபாதைகள். அருகில் பசும் புல் தரை. குழந்தைகள், வயதானவர்களுக்காக போக்குவரத்து இடைஞ்சல் இல்லாத் தனி நடை பாதை. அசுத்தப்படுத்தும் ஆக்கிரமிப்புக் கடை கண்ணிகள் இல்லை. கிருமிகளையும் எங்கும் எப்பொழுதும் இருமி, எச்சில் துப்பும் அசுத்தமான வியாதிகளைப் பரப்பும் நோயாளி பாதசாரிகள் குறுக்கீடுகள் கிடையாது. வேறு எவ்விதப் பயமுமின்றி, மக்கள் நடக்க வசதிகள்.



சாலைகளிலோ, கடைகளிலோ, பூங்காக்களிலோ டீ, காபி, வெற்றிலை - புகையிலை, பீடி, சிகரெட்டுடன் துப்புவது கிடையாது. அனாவசிய அரசியல் அரட்டை அடிப்பது, வெட்டி பேச்சு கூடாது. குப்பைகளை எங்கு வேண்டுமானாலும், எப்படி வேண்டுமானாலும் இறைப்பதோ, கழிப்பிடமாக உபயோகிப்பதோ கிடையாது, கூடாது. இவற்றுள்ல் எது செய்தாலும், தண்டனை, அபராதத் தொகை கட்டித்தான் ஆக வேண்டும். குற்றமென்றால் கண்டிப்பாய் தண்டனை நிச்சயம்.



ஒவ்வொரு வீடு, அலுவலகம், கடை முன்பும் அழுகக் கூடியவை, திரும்பவும் உபயோகிக்கும் பொருட்களாக மாற்றக்கூடியவை என்று தனித் தனியாக அடையாளமிட்ட சுத்தமான மூடியிட்ட பிளாஸ்டிக் தொட்டிகள் வைக்கப்பட்டிருக்கின்றன. அவற்றில் தான் அன்றாடம் உள்ள குப்பைகள், வீணான காய்கறி துண்டங்கள், பேப்பர், பிளாஸ்டிக் முதலியவற்றைப் போடவேண்டும். மக்கள் கட்டுப்பாட்டுடன் சிதறாமல், நாற்றமில்லாமல், அதற்குள்தான் குப்பைகளைப் பைகளில் கட்டிப் போடுகிறார்கள். அதற்காக நியமிக்கப்பட்ட ஊழியர்கள் மக்களுக்கு எவ்வித இடைஞ்சலும் அருவெறுப்பும் இல்லாமல், சுவடில்லாமல், அவ்வப்போது செவ்வனே அகற்றுகிறார்கள். துப்புரவு மென்மேலும் மெருகடைகிறது.



கட்டடங்கள் ஒரே கோட்டில் கட்டினாற்போல் கம்பீரமாக நிற்கின்றன. அடிக்கடி பழுது பார்க்கப்பட்டு வர்ணம் அடிக்கப்பட்டு, பொலிவுடன் திகழ்கின்றன. பாதையை ஆக்கிரமிக்கும் கட்டடம், கடைகள் எதுவும் கிடையாது. எந்த விலாசமும் எவரும் எவ்விதச் சிரமமும் இல்லாமல் கண்டுபிடிக்க ஏதுவாக எல்லா இடங்களிலும் ஆங்கிலத்திலும் சீன மொழியிலும், தமிழிலும் கூட, தெரு பெயரிட்ட வழிகாட்டிப் பலகைகள் ஒரே மாதிரியான வடிவில் இருக்கின்றன. மொழி வெறியோ, சண்டையோ பிரச்சினையோ கிடையாது. எல்லாக் கட்டடங்களின் பெயர்களும் எண்களும் அடையாளமிட்டு, தெளிவாக யாரும் எளிதில் கண்டுபிடிக்கக்கூடிய வகையில் உள்ளன. எல்லாக் குடியிருப்புகளைச் சுற்றியும் நன்கு வடிவமைக்கப்பட்ட அழகு கொஞ்சும் விசாலமான நன்கு பராமரிக்கப்படும் பூங்காக்கள். அவற்றில் எல்லா வயதினருக்கும் பொழுதுபோக்கு அம்சங்கள். நடை பழகத் தனித்தனி குறிப்பிட்ட பாதைகள், கை, கால், பயிற்சி செய்ய உபகரணங்கள் (physio therapy like).



கட்டடங்கள் புதிதாகக் கட்டும்பொழுதோ, புதுப்பிக்கப்படும்பொழுதோ ஏற்படும் தேவைப்படாத இடிபாட்டு மண், கற்கள், உடைப்புகள் முதலியன போக்குவரத்துக்கும் மக்களுக்கும் இடைஞ்சல் ஏற்படும் வகையில் தெருக்களில் கொட்டக்கூடாது. அதற்கான சக்கரம் வைத்த பெரிய இரும்புத் தொட்டிகள் வைக்கப்பட்டு அதற்குள் போடப்பட்டு அவ்வப்போது சுவடில்லாமல் சுத்தப்படுத்தப்படுகின்றன.



எந்த வாகனத்தின் டயர்களிலும், சகதியோ, சேறோ, மண்ணோ அல்லது வேறு ஏதாவது அசுத்தங்களோ இருந்தால், வண்டிகள் வெளியில் எடுப்பதற்குமுன், அவை சாலைகளை அசுத்தம் செய்யாமல் இருப்பதற்காக அதிவேகத் தண்ணீர் பீச்சல் (Water jet) மூலமாக டயர்கள் சுத்தம் செய்யப்படவேண்டும். அதன் பின் தான் வாகனங்கள் வெளியில் எடுக்கவேண்டும், எடுக்கிறார்கள். கழுவப்பட்ட அசுத்தத் தண்ணீர், தானாகவே, தெருக்களில் வழிந்தோடாமல், கீழே வடிந்துவிடும். அமைப்புகள். ஆஹா என்ன அக்கறை!



சீன டாக்சி ஓட்டுநர்கள் நம்மை ஏற்றிக்கொண்டு சரியான பாதையில் செல்கிறார்கள். சரியான முகவரியில் இறக்கி விடுகிறார்கள். மீட்டருக்கு உரிய தொகையை மட்டும் வாங்கிக்கொள்கிறார்கள். அது மட்டுமல்லாமல், லக்கேஜை முகம் சுழிக்காமல் இறக்கி வைக்கிறார்கள்.
 
நன்றி'சென்னை ஆன்லைன்

real estate -frauds

போலிப்பத்திரம்!

ஊருக்கு அவுட்டரில் தான் வாங்கிய மனையைப் பார்க்க வந்த பாலமுருகனுக்கு பயங்கர அதிர்ச்சி! அங்கே யாரோ மளமளவென வீடுகட்டிக்கொண்டிருந்தால் அதிர்ச்சியாக இருக்காதா என்ன! பதறியடித்து யார் கட்டுவது என்று விசாரித்து அந்த நபரைப் போய்ப் பார்த்தார். அவரோ பதினெட்டு வருடங்களுக்கு முன்பு இந்தப் பகுதியில் லே-அவுட் போட்டபோதே நிலத்தை வாங்கிவிட்டதாகச் சொல்லி அடுத்த கிலியைக் கிளப்பினார். பாலமுருகனிடம் இடத்தை விற்றவர் பெயரும் லஷ்மணன்தான். தற்போது வீட்டைக் கட்டிக்கொண்டிருப்பவர் பெயரும் அதுவேதான். மண்டைக்குள் அலாரம் அடிக்க, அங்கிருந்து விழுந்தடித்து வீட்டுக்கு ஓடினார். தன்னிடமிருந்த பத்திரங்களையெல்லாம் எடுத்துக்கொண்டு வீடு கட்டிக்கொண்டிருந்தவரைப் போய் மீண்டும் பார்த்தார். பத்திரங்களை ஒப்பிட்டுப் பார்த்தால் தலைசுற்றியது.

பாலமுருகனின் தாய்ப் பத்திரமும், வீடுகட்டிக்கொண்டிருந்த லஷ்மணனின் கிரயப் பத்திரமும் எந்த வித்தியாசமும் இல்லாமல் அச்சு அசலாக அப்படியே இருந்தது. கண்ணில் விளக்கெண்ணெய் விட்டுப் பார்த்தபோதுதான் லஷ்மணனின் கையெழுத்தில் கொஞ்சம் வித்தியாசம் இருந்தது. அடுத்ததாக முத்திரைதாளிலுள்ள எண் வேறு வேறாக இருந்தது. அடுத்த கட்டமாக வக்கீலிடம் போய் இரண்டு பத்திரங்களையும் காட்டியபோதுதான் தெரியவந்தது பாலமுருகனிடம் இருந்தது போலிப் பத்திரம் என்பது!

நடந்தது என்னவென்றால் போலிப் பத்திரம் மூலம் புரோக்கர்கள் மனையை பாலமுருகனுக்கு விற்றிருக்கிறார்கள். பாவம்!

ஏமாறாமல் இருப்பது எப்படி?

மனை அல்லது சொத்தை வாங்கும்போது அதற்குரிய பத்திரம் உண்மையானதுதானா என்பதை அறிந்துகொள்ள, சார் பதிவாளர் அலுவலத்தில் 'சான்று அளிக்கப்பட்ட பிரதி'யை (Certified Copy) விண்ணப்பித்து வாங்கி ஒப்பிட்டுப் பார்த்திருக்க வேண்டும். இதற்கான செலவு 200 ரூபாய்தான்.



ஒத்தியில் ஓராயிரம் பிரச்னை!

பாலமுருகன் தான் வாங்கிய மனையில் வேறொருத்தர் வீடு கட்டிக்கொண்டிருந்ததைப் பார்த்து அதிர்ச்சியானார் என்றால், தங்கராஜ் அதிர்ந்து போனது ஒரு நோட்டீஸைப் பார்த்து!

மாதாமாதம் வாடகை கொடுத்து இருப்பதைவிட ஒத்திக்கு வீடு கிடைத்தால் நன்றாக இருக்குமே; வாடகைப் பணமாவது மிச்சமாகுமே என்று அலைந்து திரிந்து ஒரு வீட்டைப் பிடித்தார் தங்கராஜ். மூன்று லட்ச ரூபாய்; மூன்று ஆண்டு ஒத்தி என அக்ரிமென்ட் போட்டு புதிய வீட்டில் குடியேறினார்.

குடியேறி ஐந்தாறு மாதங்கள்தான் ஆகியிருக்கும்... திடுதிப்பென வந்த சிலர், 'தாங்கள் வங்கியிலிருந்து வந்திருப்பதாகவும் வீட்டின் ஓனர் வீட்டு மதிப்பை அதிகமாகக் காட்டி கடன் வாங்கிவிட்டு கம்பி நீட்டிவிட்டதாகவும், உடனே வீட்டைக் காலி செய்யவேண்டும்' என்றும் இனிமா கொடுத்தனர்!

தடுமாறிப்போன தங்கராஜ், 'தான் ஒத்திப் பணம் கொடுத்திருப்பதால் அந்த மூன்று லட்சத்தைக் கொடுத்தால்தான் வீட்டைக் காலி செய்யமுடியும்!' என்று எவ்வளவோ வாதாடிப்பார்த்தார். 'வீடு அடமானத்தில் இருக்கும்போது ஒத்தி செல்லாது!' என்று ஒரே போடாகப் போட்டுவிட்டது வங்கி!

ஏமாறாமல் இருப்பது எப்படி?

ஒத்திக்கான அக்ரிமென்ட் எழுதும் முன்பு ஒரிஜினல் வீட்டுப் பத்திரத்தை காட்டச் சொல்லவேண்டும். அப்போது வீட்டு உரிமையாளர் வீட்டுக் கடன் வாங்கியிருக்கிறாரா இல்லையா என்பது தெரிந்துவிடும். ஒத்திக்குப் பின் வீட்டை வங்கியில் அடமானம் வைத்து கடன் வாங்கியிருந்தால் ஒத்திக்குப் பணம் கொடுத்தவர் அந்த ஒத்திக்கான அக்ரிமென்ட்டை பதிவு செய்திருக்கும்பட்சத்தில் வங்கி வீட்டை எடுத்துக்கொண்டால் ஒத்தி பணத்தை வங்கி கொடுக்க முன்வரும். அக்ரிமென்டை பதிவு செய்யவில்லை என்றால் பணம் கிடைக்காது.



பழி வாங்கிய பங்கு!

கண்ணப்பனுக்கு எப்படியாவது ஒரு வீட்டை வாங்கிவிடவேண்டும் என்பது நீண்டநாள் ஆசை. அதற்கேற்றார்போல ஒரு வீடு விலைக்கு வரவும், அதை வாங்க முடிவு செய்தார். வீட்டின் உரிமையாளர் இறந்துபோய்விட்டதால் அவருடைய மனைவி மற்றும் மூன்று மகன்கள் கையெழுத்துப் போட... சொத்தைப் பதிவுசெய்து வாங்கிவிட்டார். வாங்கிய கையோடு கொஞ்சம் செலவு செய்து வீட்டை சரிபண்ணி, குடிபுகுந்துவிட்டார்.

ஆனால், ஒன்றரை ஆண்டுகள் கழித்து ஒரு பெண் மூலம் அவருக்கு சிக்கல் வந்தது. அந்தப் பெண், 'கண்ணப்பன் வாங்கிய வீட்டின் உரிமையாளருடைய மூத்த மகள் என்றும், தனக்குத் தெரியாமல் மற்றவர்கள் ஒன்றுசேர்ந்து வீட்டை விற்றுவிட்டார்கள் என்றும், தன் பங்காக 5 லட்ச ரூபாய் தரவேண்டும்' என்றும் குண்டைத் தூக்கிப் போட்டார். 'வீட்டுக்கான சரியான விலை என்னவோ அதைக் கொடுத்துவிட்டேன், உங்களுக்கு வேண்டுமென்றால் விற்றவர்களிடம் போய் வாங்கிக் கொள்ளுங்கள். இந்த வீட்டுக்கு இதற்கு மேல் ஒரு நயாபைசா கூடத் தரமுடியாது!' என்று கண்ணப்பன் சொல்லிவிட்டார். ஆனால், அந்தப் பெண் இதற்கெல்லாம் அசருவதாக இல்லை! கோர்ட்டில் சந்தித்துக் கொள்கிறேன் என்று சொல்லிவிட்டுப் போய்விட்டாள்.

பயந்துபோன கண்ணப்பன் தெரிந்த வக்கீலைப் போய்ப் பார்க்க, அவரோ, 'அந்தப் பெண் கேட்பதைக் கொடுப்பதைத் தவிர வேறுவழியில்லை. அப்பெண்ணிடம் பேரம் பேசி தொகையை வேண்டுமானால் குறைக்கப் பாருங்கள்!' என்று சொல்லிவிட்டார். வேறு வழியில்லாமல் கையில் காலில் விழுந்து மூன்று லட்ச ரூபாய்க்குச் சம்மதிக்க வைத்து சிக்கலிலிருந்து வெளியே வந்தார் இப்போதெல்லாம் அவரைத் தேடி யாராவது ஒரு பெண் வருகிறார் என்றால் அவ்வளவுதான், அலறிப் புடைத்து ஓட்டமெடுத்துவிடுகிறார்!

ஏமாறாமல் இருப்பது எப்படி?

ஒரு சொத்தை வாங்குவது என்று முடிவு எடுத்துவிட்டால் அக்கம்பக்கத்தில் அந்தக் குடும்பத்தில் எத்தனை பேர் என்று விசாரிப்பது அவசியம். அதுவும் சொத்து யார் பெயரில் இருக்கிறதோ அவர் இறந்துவிட்டால், வாரிசுகள் விஷயத்தில் கூடுதல் எச்சரிக்கையாக இருக்கவேண்டும். நம்மூரில் பொதுவாக சொத்தின் வாரிசுகளாக மகன்களை மட்டும்தான் காட்டுகிறார்கள். ஆனால், தமிழகத்தில் சட்டப்படி சொத்தில் பெண்களுக்கும் சம உரிமை இருக்கிறது. பெண்கள், பத்திரப் பதிவு முடிந்தபிறகு 12 ஆண்டுகளுக்குள் எப்போது உரிமை கோரினாலும் அவர்களுக்குப் பங்கு கொடுத்தே ஆகவேண்டும்.




ஒரு பூட்டு இரண்டு வீடு!

கன்னியப்பன் கனவிலும் நினைத்துப் பார்க்கவில்லை இப்படி மெயினான இடத்தில் தனக்கு வீடு கிடைக்கும் என்று. பத்து சென்ட் இடம்... அந்த இடத்தில் அதன் உரிமையாளர் ஓர் ஒதுக்குப்புறமாக 700 ச.அடியில் வீடு கட்டியிருந்தார். மொத்த இடத்தை இரண்டாகப் பிரித்து விற்க சம்மதித்தார். விலையும் நியாயமாக இருக்கவே, கன்னியப்பன் மனையை வாங்கி கைக்காசைப்போட்டு வீடு கட்டினார். இதற்கிடையில் இடத்தின் உரிமையாளர் அந்த 700 ச.அடி வீட்டையும் மீதமிருந்த இடத்தையும் இன்னொருத்தருக்கு விற்று விட்டு வேறு ஊருக்குப் போய்விட்டார்.

ஆறு மாதம் போயிருக்கும்... ஒருநாள் தனியார் வங்கியைச் சேர்ந்த சில அதிகாரிகள் கையில் பூட்டோடு வந்து நின்றார்கள். பூட்டு கன்னியப்பன் வீட்டுக்கு மட்டுமல்ல, பக்கத்திலிருந்த 700 ச.அடி வீட்டுக்கும் சேர்த்துத்தான்! பதறிப்போய் விசாரித்தபோது இடத்தின் உரிமையாளர் நான்கு வருடத்துக்கு முன்பு வீடு மற்றும் இடத்தைக் காட்டி 20 லட்ச ரூபாய் கடன் வாங்கியிருந்திருக்கிறார். வியாபாரத்தில் நொடித்துப் போகவும் வங்கிக்குத் தெரியாமல் இடத்தை விற்றுவிட்டு கம்பி நீட்டிவிட்டார்!

வீடு விற்றவர் இதுவரை கட்டிய தொகை போக மீதம் உள்ள தொகையை இருவரும் கொடுத்தால் வீட்டை எடுத்துக்கொள்ளலாம் என்று சொல்லிவிட்டார்கள் வங்கி அதிகாரிகள். வேறு வழியில்லாமல் இருவரும் அதே வங்கியில் கடன் வாங்கி, இப்போது சொந்த வீட்டுக்கு மாதத் தவணை கட்டிக் கொண்டிருக்கிறார்கள்!

ஏமாறாமல் இருப்பது எப்படி?

ஒரே இடத்தை இரண்டாக அல்லது அதற்கு மேல் பிரித்து விற்கும்போது தாய் பத்திரத்தின் ஒரிஜினலை உரிமையாளர் தன்வசம் வைத்துக்கொண்டு, அதன் நகலைத்தான் வாங்குபவர்களுக்குக் கொடுப்பார். அதுபோன்ற நேரங்களில் வாங்குபவர்கள், தாய் பத்திரத்தின் அசலைக் கேட்டுவாங்கி பார்க்கவேண்டும். அப்படிச் செய்திருந்தால், வீட்டுக் கடன் வாங்கி இருக்கும் விஷயம் தெரியவந்திருக்கும்.



பவர்ஃபுல் கையெழுத்து!

வித்யாதரன் ஏமாந்த கதை கொஞ்சம் வித்தியாசமானது. அவர் பார்த்த வீடு மிகவும் பிடித்துப் போய்விட்டது. வீடு புரோக்கர் ஒருவரின் பேரில் இருந்தது. புரோக்கருக்கு அவசரமாகப் பணம் தேவைப்படுவதாகவும், முழுப் பணத்தை கொடுத்தால் உடனே பவர் பத்திரம் எழுதிக் கொடுப்பதாகவும் சொன்னார்கள். இதையடுத்து புரோக்கர் அலுவலகத்தில் வைத்து பவர் பத்திரம் எழுதப்பட்டது. வித்யாதரன் நல்லநாள் பார்த்து பத்திரத்தைப் பதிவதற்காக பத்திரப் பதிவு அலுவலகத்துக்குச் சென்றார். அங்கே, 'பவர் கொடுத்தவரை அழைத்து வாருங்கள்' என்றார்கள். தனக்கு வீட்டை விற்ற புரோக்கரைப் பத்திரப் பதிவு அலுவலகத்துக்கு வரவழைத்தபோது அந்த புரோக்கர், 'நான் யாருக்கும் பவர் கொடுக்கவில்லை. இது என் கையெழுத்தும் இல்லை!' என்று அடித்துச் சொல்லிவிட்டார்!

புரோக்கருடன் இருந்த இரண்டு பேர்கள் சாட்சிக் கையெழுத்துப் போட்டிருந்தார்கள். அவர்கள் கொடுத்திருந்த முகவரிக்குத் தேடிப் போனால், அங்கு அப்படி ஒரு தெருவே இல்லை! புரோக்கர் மற்றும் அவரின் கூட்டாளிகள் சேர்ந்து திட்டமிட்டு வித்யாதரனை வகையாக ஏமாற்றி இருக்கிறார்கள். 15 லட்ச ரூபாய் இழந்த நிலையில், சொந்த வீடு ஆசையை மறந்தே விட்டார் வித்யாதரன்!

என்ன செய்திருந்தால் ஏமாறாமல் இருந்திருக்க முடியும்?

பவர் ஆஃப் அட்டர்னியை சார் பதிவாளர் அலுவலகத்தில் பதிவு செய்யாதது, வித்யாதரனின் தவறு. பவரை பதிவு செய்யும்போது, அதில் பவர் கொடுப்பவர் மற்றும் சாட்சிகளின் புகைப்படங்கள் ஒட்டப்பட்டு, அவர்களின் கையெழுத்து மற்றும் கைரேகை பதிவு செய்யப்படுகிறது. இதனால், புரோக்கர் மற்றும் சாட்சிகள் பல்டி அடிக்க வாய்ப்பு இல்லை. பவரை பதிவு செய்ய அதிகபட்சம் சில நூறு ரூபாய்கள்தான் செலவாகும்.



'தொலைந்த' சொத்து

30 லட்ச ரூபாய்க்குப் போகும் வீடு,20 லட்ச ரூபாய்க்குக் கிடைக்கிறது என்றவுடன் ஆசை கிடந்து அடித்தது வீரப்பனுக்கு. வீட்டின் உரிமையாளர் பார்க்க பக்கா டீசென்டாக இருந்தார். சமீபத்தில் ஜெராக்ஸ் எடுக்கப் போனபோது ஒரிஜினல் பத்திரம் தொலைந்து விட்டதாகச் சொன்ன உரிமையாளர்,'அது தொடர்பாக பத்திரிகையில் (அதிகம்தெரியாத ஒரு நாளிதழ்) வெளியிட்ட விளம்பரம், போலீஸில் கொடுத்த புகார், அவர்கள் கண்டுபிடிக்க முடியவில்லை!' என்று கொடுத்த அறிக்கை என எல்லாவற்றையும் காட்டினார்.

'ஒரிஜினல் பத்திரம் இருந்திருந்தால் கூடுதலாக எட்டு லட்சமோ, பத்து லட்சமோ கிடைத்திருக்கும். என் கெட்ட நேரம். அது தொலைந்து போனதால் இப்படி மலிவாக விற்க வேண்டியிருக்கிறது' என்று கண்ணை வேறு கசக்கினார் அவர்.

ஆஹா..! இப்படி ஒரு சந்தர்ப்பம் எப்போது கிடைக்கப்போகிறது என்று பரவசமாகிப் போன வீரப்பன், தனது சேமிப்பு எல்லாவற்றையும் வழித்துக் கொடுத்து பத்திரம் முடித்தார். ஆனால், சில மாதங்களிலே ஏன் அவ்வளவு மலிவாக அந்த வீடு கிடைத்தது என்பதற்கான உண்மையான காரணம் தெரியவந்தது! வீட்டை விற்றவர் வீட்டுப் பத்திரத்தை நிதி நிறுவனம் ஒன்றில் அடமானம் வைத்து, 25 லட்ச ரூபாய் கடன் வாங்கியிருந்திருக்கிறார்! இப்போது நிதி நிறுவனத்துக்கும் வீரப்பனுக்கும் கோர்ட்டில் வழக்கு நடந்து வருகிறது.

என்ன செய்திருந்தால் ஏமாறாமல் இருந்திருக்க முடியும்?

religion

. நாம் ஒவ்வொருவரும் முற்பிறவியில் என்ன பாவங்கள் செய்தோமோ தெரியாது. இப்பிறவியில் இப்படி கஷ்டப்படுகிறோம்.நமது அப்பா,தாத்தா,பாட்டனார் என்ன குற்றங்கள் செய்தார்களோ நமக்குத் தெரியாது; அந்தப் பாவச்சுமையை நாமும் நமது பங்குக்குச் சுமக்கிறோம்.சரி! பணக்கஷ்டத்தின் வேதனையை நாம் தினம் தினம் இல்லாவிட்டாலும்,அடிக்கடியாவது உணர்கிறோம்.இதற்கு தீர்வு ஒன்றுதான் குபேர கிரிவலம்.

அதென்ன குபேர கிரிவலம்.

ஒவ்வொரு தமிழ் வருடமும், கார்த்திகை மாதம் வரும் தேய்பிறை சிவராத்திரி அன்று வான் உலகிலிருந்து செல்வத்தின் அதிபதியான குபேரபகவான் பூமிக்கு வருகிறார்.வந்து காலைப்பொழுதில் மூலவரான திரு.அண்ணாமலை திருமதி.உண்ணாமுலையம்மனை வழிபடுகிறார்.பிறகு அங்குஇருந்து வந்து அவர் திரு அண்ணாமலையின் கிரிவலப்பாதையில் 7 வது லிங்கமான குபேரலிங்கத்துக்கு தினப்பிரதோஷ நேரத்தில் (மாலை 4.30 முதல் 6.00 வரை) பூஜை செய்கிறார்.அப்படி பூஜை செய்துவிட்டு, இரவு 7 மணியளவில் குபேரபகவானே கிரிவலம் செல்கிறார்.அதே நாளில் நாமும் கிரிவலம் சென்றால், நமக்கு அண்ணாமலையின் அருளும், சித்தர்களின் அருளாசியும், குபேரனது அருளும் கிடைக்கும்.

இதன் மூலம் நாம்,நமது முன்னோர்கள் செய்த பாவங்கள் தீரும்.நாம்,நமது அடுத்த ஏழு தலைமுறையும் நிம்மதியாகவும்,செல்வச்செழிப்புடனும் வாழும்.இந்த ரகசியம் பல நூற்றாண்டுகளாக மகான்களுக்கு மட்டுமே தெரிந்த ரகசியமாக இருந்தது.

அனைவரும் குபேர கிரிவலம் சென்றால் அவர்கள் அனைவரும் செல்வந்தராவார்கள் 

(ஒரே தடவை சென்றுவந்தால் மட்டும் ஏன் செல்வ வளம் நமக்குக் கிடைப்பதில்லையே? ஏன்?

எனில், 7 தலைமுறைகளில் சுமார் 245 குடும்பங்கள் வருகின்றன.அவர்கள் அதாகப்பட்டது நமது அப்பா,அம்மா; அவர்களின் அப்பாக்கள், அம்மாக்கள்(நமது தாத்தாக்கள்,பாட்டிகள்) என ஒவ்வொருவரும் செய்த கர்மவினைகளை கரைக்க சில அல்லது பல முறை கிரிவலம் செல்ல வேண்டியிருக்கிறது.அதனால்தான்.

14 கிலோ மீட்டர்கள் தூரத்தை அங்கப் பிரதட்சணம் செய்து கிரிவலம் வரும் மனிதர்!!!!!!)

கிரிவலம் செல்லும் போது செருப்பு போடக்கூடாது.ஆண்கள் ருத்ராட்சம் கழுத்திலும் கைகள்,புஜங்களில் அணிந்து, வேட்டி (பெண்கள் அவரவர் பாரம்பரிய உடை)உடுத்தி, மேலாடை அணியாமல் சிவ மந்திரங்களை மனதுக்குள் ஜபித்தவாறு கிரிவலம் செல்ல வேண்டும்.கிரிவலம் முடிந்து அன்று இரவு கண்டிப்பாக அண்ணாமலையில் தங்க வேண்டும் என்பது ஐதீகம்.தங்கி, மறு நாள் வேறு எங்கும் செல்லாமல் அவரவர் ஊருக்குச் செல்ல வேண்டும் என்பது எழுதப்படாத சம்பிரதாயம்.அப்படி செய்தால் மட்டுமே குபேரகிரிவலத்தின் பலன் நமக்குக் கிடைக்கும்.

ஏன் வெட்டிக்கதை பேசக்கூடாது? இந்த கிரிவலப்பாதையான 14 கி.மீட்டர்கள் முழுக்க ஏராளமான சித்தர்கள் வாழ்ந்துவருகிறார்கள்.நமது வீண் பேச்சு அவர்களுக்கு தொந்தரவாக இருக்ககூடாது அதனால்!சரி! குபேரகிரிவல நாள் இந்த வருடம் எந்த நாள்?14.12.2009 திங்கள்அன்று மாலை 4 மணிக்கு 

 

நன்றி;ஆண் மீகக்கடல் 

temple

பெருமாள் கோவிலுக்குச் சென்றால், முதலில் தாயாரை வணங்கி, அதன் பிறகே பெருமாளை வணங்குவது மரபு. திருப்பதி செல்பவர்கள், நேராக வெங்கடாசலபதியைத் தரிசித்த பிறகே திருச்சானூர் செல்கின்றனர்; ஆனால், முறைப்படி திருச்சானூர் சென்று, அலமேலு மங்கை எனப்படும் பத்மாவதி தாயாரைத் தரிசித்த பிறகே, வெங்கடாசலபதியை தரிசிக்க செல்ல வேண்டும்.
முற்பிறப்பில் வேதவதி என்னும் பெயரில் பிறந்தாள் பத்மாவதி தாயார். அழகில் சிறந்த அவள், ஒரு தபஸ்வினியாகி காட்டில் தவமிருந்தாள். ஒரு முறை, அவளை பார்த்தான் ராவணன். தன்னைத் திருமணம் செய்து கொள்ளும்படி வற்புறுத்தினான். ராமபிரானைத் தவிர, வேறு யாரையும் திருமணம் செய்யமாட்டேன் என்று அவனிடம் தெரிவித்த வேதவதியை பலவந்தப்படுத்தினான் ராவணன்.
அவனிடம், “பெண்ணிச்சையால் என்னைப் பலவந்தப்படுத்திய உனக்கு இதே இச்சையால் அழிவு நேரும்…’ என சாபமிட்டாள் வேதவதி. பின்னர் தன் கற்பைப் பாதுகாத்துக் கொள்வதற்காக அக்னியில் விழுந்த அவளை, எரிக்காமல் பாதுகாத்தார் அக்னிபகவான்.
ஒருமுறை, அவள் ராமபிரானைச் சந்தித்தாள். தன்னைத் திருமணம் செய்து கொள்ளும்படி கேட்டாள். “இப்பிறவியில் நான் ஏகபத்தினி விரதன். கலியுகத்தில், நான் திருமலையில் சீனிவாசன் என்ற பெயரில் தங்குவேன். நீ, அந்த மலையை ஆளும் ஆகாசராஜன்- தரணிதேவி தம்பதியருக்கு புதல்வியாகப் பிறப்பாய். அப்போது, உன்னைத் திருமணம் செய்து கொள்கிறேன்…’ என்று வாக்களித்தார் ராமபிரான்.
இதன்படி, திருமலைக்கு சீனிவாசன் வர, பத்மாவதியைச் சந்தித்தார். தன் காதலை அவளிடம் வெளிப்படுத்தினார். தன் முற்பிறவி வரலாறை மறந்துவிட்ட பத்மாவதி, அவரைக் கண்டு அஞ்சினாள். பத்மாவதியின் தோழிகள் அவர் மீது கல்லெறிந்து துரத்தினர். காயமடைந்த சீனிவாசன், தன்னை வளர்த்து ஆளாக்கிய வகுளாதேவியிடம் தன் விருப்பத்தை தெரிவித்தார்.
சீனிவாசனுக்காக ஆகாசராஜனிடம் தூது சென்றாள் வகுளாதேவி. தன் மகன் சீனிவாசன், நாராயணனின் அம்சம் என்பதை மன்னனிடம் தெரிவித்தாள். அதுகேட்டு ஆனந்தமடைந்தார் மன்னர். இதையடுத்து திருமண ஏற்பாடுகள் வேகமாக நடந்தன. சீனிவாசனுக்கும், பத்மாவதிக்கும் நடக்கவிருந்த திருமணத்தைக் காண தேவலோகமே கூடியது.
சீனிவாசன் ஏழை என்பதால், ராஜா வீட்டுப்பெண்ணை மணம் முடிக்க வேண்டிய நிலையில், திருமணச்செலவுக்காக குபேரனிடம் கடன் வாங்கினார்.
“குபேரா! என்னை வணங்குவதற்கு இந்த திருத்தலத்துக்கு ஏராளமான பக்தர்கள் வருவார்கள். அவர்களின் பாவக்கணக்குக்கு ஏற்ப அவர்களிடம் நான் செல்வத்தை வசூலித்து விடுவேன். அதை உனக்கு வட்டியாகத் தருவேன்! கலியுகம் முடியும் போது அசலை முழுமையாகத் தந்துவிடுவேன்…’ என்று எழுதிக்கொடுத்தார்.
சீனிவாசன்- பத்மாவதி திருமணம் இனிதே முடிந்தது. நாராயணன், இன்னொரு திருமணம் முடித்துவிட்டார் என்ற தகவலை லட்சுமியிடம் சென்று சிண்டுமுடித்தார் நாரதர். கோபமடைந்த லட்சுமி, சீனிவாசனிடம் வந்து நியாயம் கேட்டு அழுதாள். அவளைச் சமாதானம் செய்து விளக்கமளித்தார் சீனிவாசன்.
“லட்சுமி! முற்பிறவியில் நீ சீதையாக பிறந்த போது ராவணன் உன்னைக் கடத்த வந்தான். அப்போது அக்னியின் பாதுகாப்பில் இருந்த மாயசீதையான இவள், உனக்குப் பதிலாக ராவணனுடன் சென்றாள். உண்மையில் இவள் உன்னைக் காப்பாற்றியவள்…’ என்றார். சமாதானமடைந்த லட்சுமி, பத்மாவதியைத் தன் தங்கையாக ஏற்றாள்.
பின்னர், லட்சுமியிடம், “நீ என் மார்பில் அமர்ந்துகொள். என் மார்பில் வலப்பக்கம் பத்மாவதி இருப்பாள். அவளது மற்றொரு வடிவத்தை பத்மசரோவர தீர்த்தக்கரையில் அமையும் வகையில் ஏற்பாடு செய். நீங்கள் இருவரும் இங்கு வரும் பக்தர்களுக்கு அவரவர் தகுதிக்கேற்ப அருள் வழங்குங்கள்…’ என்றார் சீனிவாசன். பத்மாவதி அமர்ந்த இடமே அலமேலுமங்காபுரம் எனப்படுகிறது. பிற்காலத்தில் திருச்சானூர் என்ற பெயர் சூட்டப்பட்டது.

நன்றி; sendil vayal@
wordpress